Ο Γιάνης η κορμάρα

|

Από την πρώτη στιγμή που είδα τον Γιάνη, τρελάθηκα. Μου έβγαλε μια ενέργεια εφηβική. Καθαρόαιμο αγόρι των 80s. Με όνειρα να φύγει προς την Δύση όταν τελείωνε το σχολείο, να γνωρίζει τον κόσμο ως αιώνιος ρομαντικός φοιτητής που διαβάζει στο λεωφορείο δερματόδετο βιβλίο των πατέρων του καπιταλισμού και στα αυτιά μέσω του walkman του, να έχει στην διαπασών Boy George. 
Τον φαντάστηκα απόγευμα Σαββάτου να βάφουμε τα νύχια μας και να φοράμε τα δικτυωτά μπλουζάκια σε γυμνή σάρκα για ένα χορευτικό Σαββατόβραδο στο κλαμπ "No name" της παραπέρα γειτονιάς πίνοντας Ρosso Αntico με δεκαπέντε ομπρελίτσες στο ποτήρι και αναδευτήρα μία πλαστική γαλάζια γοργόνα! Μεγαλεία. 
Α ρε Γιάνη, που έβγαλες το "ν", αλλά λόγω των αυστηρών οικογενειακών μικροαστικών αρχών δεν έκανες το όνειρό σου πραγματικότητα: Να αλλάξεις το "η" με "α". 
Καταπιέστηκε όταν ο μπαμπάς σταμάτησε να του στέλνει λεφτά μαθαίνοντας ότι το σκληρό αγόρι με τα μούσκουλα δεν είχε αφήσει πόμολο για πόμολο αγυάλιστο στα campus της Αγγλίας και της Γαλλίας. Έτσι, επειδή το όνειρό του να γίνει ένας σταρ όπως φανταζόταν έφηβος, (παίρνοντας την βούρτσα της μαμάς και λικνίζοντας το κορμί του μπροστά από τον καθρέπτη της ντουλάπας), ξεθώριαζε,  κοντά στα τέλη της 3ης δεκαετίας της ζωής του, αποφάσισε να γίνει βασιλικός γαμπρός. 
Μία φορά και δεύτερη φορά, διότι ο Γιάνης όλα τα όνειρά του τα καταπίεσε αλλά ποτέ δεν θα έπεφτε στο επίπεδο ενός κοινού θνητού να πάει για μεροκάματο. 
Αφιερωμένο, στα ξεχασμένα όνειρα των τρελών αγοριών που πρέπει να δείχνουν με το ζόρι ότι είναι άντρες για να μην το πάρει χαμπάρι πάλι ο μπαμπάς, να μην το μάθει η γειτονιά γιατί αλλιώς να είσαι καραφλός κουνιστός σταρ και άλλο καραφλός κουνιστός τεμπέλης.

Νάτα τα πουλάκια μου!