"Θα παίξω το Φεγγάρι"

|

Αυτή η κατάθλιψη που περνάμε δεν φθάνει που έχει το χάλι της, έχει και τις απεγνωσμένες καλλιτεχνικές μπαρούφες υψηλού πάτου. Πέρασε αυτός ο τόπος πολέμους, ξεριζωμούς, φτώχειες, μετανάστευση, δύο κατοχές, ξεπουλήματα αλλά δεν είχε τα ερμαφρόδιτα και τις μυξοπαρθένες που με ύφος βαριάς κουλτούρας ξεπηδάνε από τα ραδιόφωνα, πότε με συνθέσεις και στίχους που γράφονται στην λεκάνη της τουαλέτας και πότε με το θράσος του ηλίθιου να παίρνει το αυθεντικό να του βάζει δύο ντάμπα- ντούμπα και να νομίζει ότι έκανε την καλλιτεχνική επανάσταση. 
Είχε βαριά πυροβολικά που είτε ήταν του μεγέθους του Χατζηδάκι, είτε του μεγέθους του Ζαμπέτα. Διότι η ελληνική μουσική κάποτε είχε ταυτότητα. Άλλος έβλεπε το Φεγγάρι Χάρτινο και άλλος Χλωμό. Άλλος το έντυνε με πιάνο κι άλλος με μπουζούκι. Αλλά το Φεγγάρι εκείνο ήταν Ελληνικό, όπως και να το έντυνες. Έμοιαζε ολοστρόγγυλο σαν δίσκος βινυλίου. Κάθε φορά που έβγαινε στο juke box  του ουρανό έβαζες την καρδιά σου για βελόνα και το σύμπαν βαρούσε προσοχή .


Νάτα τα πουλάκια μου!