"Δεν ξεχνώ, γιατί δεν θέλω"

|


Ήμουν 20 χρονών, όταν αποβιβάστηκα στο νησί. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Απλά πολεμούσα. Υπήρχαν και άλλοι που δεν γνώριζαν καν πού πέφτει η Κύπρος στο χάρτη. Ούτε είχαμε αντιληφθεί τί ήταν αυτό που πρέπει να κάνουμε. Δεν είχαμε πείρα. Να φανταστείς, ακόμα και στη λέξη "πυρ" ελάχιστοι αντιδρούσαν.

...Επί τρεις μέρες ήμουν μόνος σε φυλάκιο, χωρίς νερό. Για ψωμί δεν το συζητάω καν. Απέναντί μου έβλεπα άνδρες της ΤΟΥΡΔΥΚ (Τουρκικές Δυνάμεις Κύπρου) και κανείς δεν μου έδινε εντολές για το τι έπρεπε να κάνω. Στο Πυρόι ήμουν τυχερός. Χτυπήθηκε το άρμα μου και δεν κατάλαβα πώς πετάχτηκα έξω από αυτό. Αλλά τα κατάφερα. Είμαι ζωντανός
...Eίχα ένα ποντίκι μαζί μου. Το έβγαζα βόλτα και γενικά, το φρόντιζα. Αισθανόμουν την αγάπη του και αυτό με έκανε να νιώθω λίγο άνθρωπος. Όταν πέθανε, να φανταστείς, τού φτιάξαμε κανονικό τάφο, ρίξαμε πυροβολισμούς στον αέρα και άλλα. Κηδεία με όλες τις τιμές και τη δόξα...

Γιώργος Σταφυλάς (ΕΛΔΥΚ 1974)




Νάτα τα πουλάκια μου!