Μηδέν

|

Κάτω από τις ειδήσεις των μισθών δικαστών και ένστολων, κάτω από το ρεπορτάζ για το καλύτερο αντηλιακό της χρονιάς, τσοντάρουν και μία αυτοκτονία να έχει σασπένς η ζωή όσων αποφεύγουν την αρρώστια και τους νεκρούς νομίζοντας ότι θα ξορκίσουν τον χρόνο που έρχεται καταπάνω τους. Να έχουν κάτι να συγκινούνται μέσα στην κενότητα του μικρόκοσμού τους.  

Έχουμε πραγματικό πόλεμο. Σχοινιά κρέμονται από τα μπαλκόνια, τρένα ακρωτηριάζουν απεγνωσμένους, μπαλκόνια γίνονται εφαλτήρια τελικής πτώσης, μυαλά από πυροβολισμούς είναι κολλημένα σε τοίχους υπνοδωματίων.  
Στοιβαγμένοι ασθενείς σε θαλάμους νοσοκομείων, στοιβαγμένοι ετοιμοθάνατοι για μια θεραπεία χημειοθεραπείας κομμένη στα δύο. Να μυρίζει ο τόπος εμετό, μπεταντίν και πλατίνα. 
Στοιβαγμένες ψυχές στα δικαστήρια οφειλετών του κράτους. Στοιβαγμένοι σε αυτόφωρα  από το κράτος αθώοι. 

Έχουμε πόλεμο και δυστυχώς το στράτευμα που φορτωθήκαμε να σύρουμε  απαρτίζεται στην πλειοψηφία του από κακομαθημένα παιδιά που τους πήραν το κουλούρι. Ένα ολοστρόγγυλο κουλούρι σαν τις θηλιές που βάζει ο διπλανός τους στο λαιμό του είτε κατ' εντολήν, είτε ηθελημένα. Ένα ολοστρόγγυλο κουλούρι πασπαλισμένο με συνθετική ζάχαρη. Ένα μηδέν ακριβώς στα μέτρα τους.






Νάτα τα πουλάκια μου!