Μια Κυριακή του Μαρτίου

|

Ο έφεδρος αξιωματικός Αυξεντίου είχε 8 ολόκληρες ώρες, δηλαδή εκατομμύρια δέκατα των δευτερολέπτων στιγμές να αποφασίσει να σώσει το τομάρι του. Και να παραδινόταν πάλι ήρωας θα έγραφαν. Και να καταδικαζόταν πιο σπλαχνικό θάνατο θα είχε. Τι του καρφώθηκε στο κεφάλι και αποφάσισε να ζήσει 8 αιώνες αγωνίας περιμένοντας το βασανιστικό του τέλος; Πώς κατάργησε το βασικό ένστικτο της επιβίωσης; Την απάντηση την ξέρει μόνο αυτό το είδος των ανθρώπων και ποτέ κανείς δεν την έμαθε και δεν θα την μάθει. Ό,τι γράφτηκε και γράφεται είναι εικασίες και θεωρίες.  Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάτι τέτοια ξωτικά σού αφήνουν κληρονομιά την βεβαιότητα ότι αν δεν ξεπεράσεις τον εαυτό σου τότε ξοδεύεις τζάμπα οξυγόνο. 

Νάτα τα πουλάκια μου!