Να σε προσκυνούν τα παπιγιόν

|

Το τραγικό της υποθέσεως είναι ότι δεν μάς άφησαν να ζήσουμε την απλή ζωή που θέλαμε, 
δεν γίναμε ό,τι ονειρευτήκαμε φοβούμενοι την αποτυχία που είχαμε στο τσεπάκι αντάμα με την πιθανή νίκη μας, 
δεν θα αφήσουμε τίποτε πίσω που να μαρτυρά ότι παρόλα τα σκατά που αφοδεύσαμε άξιζε έστω για κάτι η ύπαρξή μας, 
δεν ψάξαμε ποτέ για το αν είχαμε ταλέντο κι αν το είχαμε το αφήσαμε να σαπίσει γιατί σκιαχτήκαμε την αναμέτρηση 
και το τραγικότερο εξαιτίας του σνομπισμού  της βλαχομαγκιάς μας νομίσαμε ότι  πηγαίνουμε κόντρα στο κατεστημένο αντί να καταφέρουμε το κατεστημένο να προσκυνά την ζούρλια που μάς "έδερνε".  
Σαν τον Τζον Μπόναμ που έφυγε αφήνοντας πίσω το καπελάκι του.

Νάτα τα πουλάκια μου!