Ε, ρε γλέντια

|

Αρχικά ήταν η ντροπή που διαπερνούσε τα κύτταρά μου όταν άνοιγα έναν από τους λογαριασμούς και ήξερα ότι δεν γινόταν με τίποτα να τον πληρώσω. Μετά το πρώτο εξάμηνο η ντροπή έγινε χαμόγελο. Και έφθασα στο να ξεσπώ  στα γέλια όταν βλέπω εκείνο το νούμερο χαμηλά στο χαρτί. Τώρα πια μετά από συλλογή αρκετών απλήρωτων λογαριασμών (ειδικά προς τον ασφαλιστικό μου φορέα) και μετά από κάμποσα απλήρωτα χαράτσια νιώθω πιο ανάλαφρη. Φθάνω στο σημείο να στεναχωριέμαι που ήμουν τόσο ηλίθια πληρώνοντας επί 20 έτη τις υποχρεώσεις μου προς το κράτος! Λες και το κράτος πλήρωσε καμία υποχρέωσή του προς εμένα! Στεναχωριέμαι γιατί τώρα δεν έχω και δεν πληρώνω ενώ τα προηγούμενα χρόνια είχα και τα πλήρωνα ο μαλάκας. Αν τα έβαζα στην μπάντα αυτή την στιγμή με μικρούς υπολογισμούς θα είχα μία καβάντζα 200,000 ευρώ και θα γελούσα περισσότερο. 
Αναμένω τους επόμενους μήνες να έρθουν στο μαγαζάκι μου οι ελεγκτές των Ναζιστών (ταγματασφαλίτες με το όνομα "δημόσιοι υπάλληλοι") να με μαλώσουν γιατί δεν είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου προς τους εργοδότες ναζιστές τους και κατά συνέπεια κινδυνεύει το δικό τους μπόνους. Να με απειλούν με κατάσχεση πατρικού σπιτιού και φυλάκιση!  Θα κάνουμε τρελό γλέντι κεκλεισμένων των θυρών:Εγώ, ο κατεστραμμένος καταπιεσμένος μαλάκας, και οι σωσμένοι νοικοκυραίοι ελεγκτές. Άντε να συντομεύουμε, γλύφτες του συστήματος, ελάτε. Πάντα ήθελα την φάτσα μου πρωτοσέλιδο σε εφημερίδα. 


2 σχόλια:

πρκλς είπε...

Είδες πόσο πιο ενδιαφέρουσα κάνουν τη ζωή αυτές οι απρόσμενες προοπτικές της?

OXΙά είπε...

πρκλς,
δεν το συζητώ!

Νάτα τα πουλάκια μου!