Αρτημελείς ανάπηροι

|

Σαν μετωπική σύγκρουση το νιώσαμε όλο αυτό που πάθαμε. Εκεί που τα είχαμε όλα ξαφνικά βγήκαμε από τα συντρίμμια οι μισοί ακρωτηριασμένοι. Πάνε όλα. Σχέδια, ζωή, προγράμματα, η σιγουριά ότι κρατάμε την ζωή από τα κέρατα. Και που έχουμε όρεξη, τι; Και που έχουμε ιδέες, τι; Και που έχουμε δυνάμεις, τι; Τίποτα. Τελικά αυτό που άξιζε σε όλη την ζωή, μέχρι το τράκο που φάγαμε, ήταν κάτι μεσημέρια που δεν κάναμε απολύτως τίποτε απλά είχε ο ένας τον άλλον δίπλα. Πού να ξέραμε τότε ότι προπονούμασταν για τις μέρες που διανύουμε, αυτές εδώ, που δεν μάς αφήνουν να κάνουμε απολύτως τίποτε, παρά μόνο να είναι ο ένας δίπλα στον άλλον.

2 σχόλια:

habilis είπε...

Ιδιαίτερη η ιστορία της μ.μ. ταινίας!

OXΙά είπε...

habilis,
καθημερινότητα πλέον για τους μισούς Έλληνες έχουν δεν έχουν χέρια.

Νάτα τα πουλάκια μου!