Ο ήχος της οργής

|

Η οργή είναι σαν τα ντεσιμπέλ. Δεν την βλέπεις και όμως υπάρχει. Κάνει κυματισμούς μέσα στο αίμα ενώ ακόμα και την ώρα του ύπνου γρατζουνάει τα μάτια μας και μπαίνει στα όνειρά μας. Κάνει πικ φθάνοντας στα όρια να ξεβράσει όλη την λάβα που κρύβει το ηφαίστειο μέσα σου και μετά πάλι πέφτει όταν εξαντλείται από την μάχη που δίνει με το Πρέπει. Η οργή είναι ήχος που τον ακούει ο καθένας μοναχός. Άλλες φορές γίνεται τραγούδι που το λέμε φωναχτά στην άδεια από κόσμο συναυλία του μυαλού μας και άλλες πάλι μεταμορφώνεται σε γδούπο όμοιο με αυτόν που κάνει ένα κορμί όταν πέφτει από μία ταράτσα με απλωμένα πολύχρωμα σώβρακα. Την οργή δεν την βλέπεις εσύ που την κουβαλάς, αλλά είναι το τελευταίο πράγμα που θα δει αυτός που στη μπόλιασε μέσα σου.

2 σχόλια:

vasiliskos είπε...

Ούτε σε συνενόηση να ήμασταν.. απλά αποδεικνύεται πως εσύ είσαι του λακωνίζειν κι εγώ της πολυλογίας :) Τη καλημέρα μου!

OXΙά είπε...

vasiliskos,
το λακωνίζειν δυστυχώς το έχω με το στόμα και όχι με τα όπλα.

Νάτα τα πουλάκια μου!