9/8

|

Γεννημένοι στην κοινωνία ΠΑΣΟΚ, μεγαλωμένοι  με μπέργκερ και φραπέ , ιππεύοντας το καλάμι του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ,ρε", είναι λίγο δύσκολο να κάνουμε την οποιαδήποτε ανατροπή. Από την άλλη δεν μπορεί, μέσα στην όλη μετάλλαξή μας κάποιο κύτταρο προγόνου θα κρύβεται κόντρα στον αφράτο μας πισινό. Εκείνο το κύτταρο που ξυπνά την ώρα που μηδενίζουν όλα και λες σαν να είναι το πλέον φυσικό: "'Ώσπου να σκοτωθούμε".

2 σχόλια:

grsail είπε...

Ο πατέρας μου, χωρίς να είναι νταής ή επιθετικός άνθρωπος, χόρευε πραγματικό ζεϊμπέκικο. Μπορούσες να τον πας από σκυλάδικο μέχρι το χειρότερο χαμαιτυπείο. Όταν σηκωνότανε να χορέψει, μετά μια δυο στροφές κάθονταν όλοι κάτω και τον άφηναν μόνο του στην πίστα. Το ταλέντο, με τα χρόνια, το ξεσήκωσα ως ένα μικρό βαθμό κι εγώ. Όμως τους τελευταίους μήνες (ή χρόνια;) ακόμα κι όταν είμαι μεταξύ στενών φίλων, το πόδι μου δεν ακούει, δεν μπορώ πια να φέρω τις γύρες. Ο ρυθμός ακόμα μου μιλάει αλλά δεν μου πάει η καρδιά μου να χορέψω γιατί είναι βαριά. Πολύ βαριά.

ΟΧΙΑ είπε...

grsail,
χάσαμε την αρμονία τόσο του χορού όσο και των αγώνων. Πάνε αντάμα αυτά. Πάντα.

Νάτα τα πουλάκια μου!