Tea time

|

Έβραζε χρόνια το καζάνι. Άνοιξαν πολύ την ψαλίδα οι Λόρδοι και τα αγρίμια βγήκαν στους δρόμους. Χρόνια τους πυροβολούσαν: "Πάρε μια LCD να βλέπεις ζωντανά τον αγώνα με την Λίβερπουλ", "Δεν έχεις το νέο Nintento; Δεν είσαι in", "Κάντο όπως ο Μπέκαμ, φτωχόπαιδο ήταν κι αυτό".  Πήρε λοιπόν ο Τζώνυ το όπλο του και πήγε να πάρει από μόνος τους τους πυροβολισμούς που οι Λόρδοι του πετούσαν στα μούτρα από την ώρα που γεννήθηκε. Και τι έχουν να χάσουν αυτά τα αγρίμια; Την ελευθερία τους; Την είχαν κυριολεκτικά χεσμένη, όπως έχουν και την ζωή τους. Και αν εχθρός δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στο νησί Αγγλία δεν λέει τίποτε. Ο μεγαλύτερος εχθρός ήταν η ανεργία του πατέρα που στεκόταν στην ουρά για το επίδομα της δοξασμένης πατρίδας. Ε, αυτή την πατρίδα την έχουν χεσμένη κανονικά και δοξασμένα. 

2 σχόλια:

¡VENCEREMOS! είπε...

Γεια σου, ΟΧΙά. Θα σε προσγειώσω λίγο καθότι εδώ και λίγο καιρό ξαναβρίσκομαι στην Αγγλία. Μη νομίζεις ότι αυτό που πασάρουν για εξέγερση είναι εξέγερση. Όσοι μιλάνε για «εξέγερση» είναι σπάνια αφελείς και καλοπροαίρετοι. Κατά κανόνα είναι κατευθυνόμενοι και εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία.

Σ’ ό,τι αφορά, δε, στ’ «αγρίμια», μην επηρεάζεσαι από αυτό που εσύ νιώθεις και είναι αυτό το οποίο θα έπρεπε κάθε έντιμος άνθρωπος να νιώθει. Η λέξη «αλληλεγγύη» δεν είναι κυρίαρχη στη νοοτροπία των (σημερινών τουλάχιστον) Άγγλων.

ΟΧΙΑ είπε...

Ο υπογειωμένος δεν προσγειώνεται. Ποιος μίλησε για εξέγερση; Αλληλεγγύη; Χεσμένην την έχουν κι αυτή όπως τους είχε και αυτή για χρόνια.
Χ Α Ο Σ: Αυτή είναι ελπίδα των ανέλπιδων.

Νάτα τα πουλάκια μου!