Δικά μας

|

Κι όταν θα τα πάρουν όλα και ίσκιο σε Πλάτανο δεν θα έχουμε μια παλάμη, θα είμαστε καλά. Ακόμη κι όταν θα μας πάρουν τις θάλασσες και τον ήλιο. Ακόμη κι όταν μας πάρουν τους Ναούς και τα χωράφια μας. Θα είμαστε καλά, ακόμα κι όταν δεν θα υπάρχει ούτε μια στάλα τσίπουρο να βάλουμε στο ρακοπότηρό μας, ούτε μια χούφτα αλεύρι να φτιάξουμε τηγανίτες με μέλι στο μαυρισμένο τηγάνι της γιαγιάς. Θα στέκουμε όρθιοι ακόμη κι όταν με τις μπουλντόζες θα γκρεμίζουν τα γεφύρια που μας ένωναν, όταν θα στερεύουν τους καταρράκτες που λουζόμασταν παιδιά. Θα είμαστε καλά γιατί θα είμαστε χορτάτοι από όλα αυτά που δεν θα καταφέρουν ποτέ να κατανοήσουν, ποτέ να αγγίξουν μα ούτε και να οικειοποιηθούν όσο βαριά και είναι τα πουγκιά τους.  Σαν ένα τραγούδι  στην πλατεία του χωριού που μπορεί να δόθηκε παραγγελιά στα όργανα  από πολλούς αλλά μόνο ένας τελικά ήξερε να το χορεύει.

Νάτα τα πουλάκια μου!