Ψυχή ρηχή

|

Κι αν λέγαμε ότι, ό,τι κι αν γίνει, σε κάποιο βουνό θα βρεθούμε όλοι μαζί να τραβήξουμε την χαρακιά που θα μας χώριζε με τον πουλημένο κόσμο, κιοτέψαμε. Όνειρο ήταν κι αυτό που δεν χάθηκε ως έπρεπε στο χιόνι αλλά σε μια αμμουδιά  στο τελευταίο  ελληνικό καλοκαίρι. Όσο για την Ψυχή που θέλαμε να πιστεύουμε ότι ήταν τόσο βαθιά όσο των προγόνων μας, ανακαλύψαμε ότι ήταν τόση ρηχή που φθάνει μέχρι τον αστράγαλο των μικρών παιδιών, που πατρίδα φροντίσαμε να μην γνωρίσουν. Έμεινε ο ήχος από τα χάλκινα να παίζει μέσα στο μυαλό σε επανάληψη, όχι για  να παίρνουμε θάρρος αλλά να κλαίμε για το υλικό που είμαστε φτιαγμένοι. Το τόσο φθηνό, τόσο κάλπικο,τόσο δειλό που δεν αξίζει μία στις αγορές του κόσμου.

Νάτα τα πουλάκια μου!