Πάει ο Καιρός

|

Πέρασε ο καιρός που θα ερχόταν ο καιρός. Βγάλαμε τα καλά μας, πετάξαμε τα κυριλέ μας στον σκουπιδοτενεκέ μα ο καιρός κουράστηκε να μας περιμένει και την έκανε. Μείναμε στη μέση του δρόμου μέσα στην ψιχάλα, και η ειρωνεία είναι ότι μένουμε εκεί κοκαλωμένοι να κοιτάμε τον δρόμο που έχει  πάρει τον καιρό και τον έχει πάει σε άλλους κόσμους, μακρυά από εδώ. Κάθε γωνιά της πόλης και από ένα ραντεβού για έναν. Κάθε ένας με την κρυφή ελπίδα ότι θα γυρίσει πάλι πίσω για να ξαναπαίξει την σκηνή που εμείς χάσαμε κάνοντας ζάπινγκ σε ηλίθιες φθηνές παραγωγές γεμάτες φώτα, μα πουθενά Φως. Σου' χω μαντάτα. Ο καιρός είχε ήρθε μα εμείς χαζεύαμε τις βιτρίνες νομίζοντας ότι θα μας περιμένει για πάντα.

4 σχόλια:

Τσουχτρα είπε...

Όλα έγιναν για εμάς αλλά χωρίς εμάς. Τα χειρότερα είναι μπροστά κι εμείς πίσω τους. Ακόμα. Ραγιάδες εκ γεννετοίς (?).

Δράκοντας είπε...

Κάθε γωνιά της πόλης και από ένα ραντεβού θανάτου..
Κάθε ένας με την κρυφή ελπίδα ότι θα γυρίσει πάλι πίσω ζωντανός..
Αίματα οχιά μου, παντού αίματα..
Να δεις που κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα..
Αλήθεια, το πιστεύεις ακόμα;

"Ο φόβος γεννάει συνέχεια αυγά
γεμίζει το σπίτι τα δόντια οι σκάλες τα μαλλιά αργά αίματα
έχει φύγει τώρα ο ήχος έχει πάψει η ποίηση γλύστράει μέσα απο την ερημιά και μπαίνει μέσα η τρέλα.
Που είσαστε;
Που πήγατε;
..κανείς δεν με θυμάται.."

Είμαι τυχερός που ζω ακόμα;

Την καλησπέρα μου μετά απο πολύ πολύ καιρό..

Δράκοντας είπε...

Κάθε γωνιά της πόλης και από ένα ραντεβού θανάτου για έναν. Αίματα οχιά, παντού αίματα.

"Το δάχτυλό μου βουτάω στο ΘΑΝΑΤΟΣ στον αέρα γράφω με κίτρινο Θέλω-μπορώ-είμαι. Προχωρώ. Εδώ. Κάτω στη γη. Μπάσταρδο παιδί των γήινων. Αυτής της απάνθρωπης αισχρής σκευωρίας οπού κανείς δεν πεθαίνει από γηρατειά."

Την καλησπέρα μου μετά από πολλούς μήνες συνηδειτής αποχής.

ΟΧΙΑ είπε...

Δράκοντα,
η συνειδητή σου αποχή ήταν πιο ηχηρή από πολλές ασυνείδητες παρουσίες. Έρχεται τσουνάμι αίματος, αυτές ήταν μόνο οι πρώτες στάλες.

Νάτα τα πουλάκια μου!