Φοβάμαι

|

Φαίνεται ότι η Ελλάδα μάς αποχαιρετά παίρνοντας μαζί της τις πολύτιμες αποσκευές της. Ό,τι μας έκανε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μάς το στερεί ως τιμωρία για την πλάτη που της γυρίσαμε. Μία- μία μετράμε τις απώλειες και μένουμε πίσω σαν σε μια κατάμεστη συναυλία χωρίς πρωταγωνιστές στη σκηνή.  Χωρίς ήχο, χωρίς εικόνα, χωρίς όνειρο. Η Ελλάδα τα παιδιά της δεν τα σκότωσε ποτέ. Στο ταξίδι της αποχώρησής της, χρόνια τώρα, τα κρατά από το χέρι και μεταναστεύει μαζί τους. Μένουμε πίσω ορφανά μιας χώρας Προσφυγοπούλας που δεν θα μας χαρίσει ούτε ένα τελευταίο βλέμμα......Και το πρωί ΔΕΝ θα' ναι εκεί για να μας  πει: "Μη φοβάσαι"

3 σχόλια:

ΛΕΩΝ είπε...

Κι εμείς μουδιασμένοι μείναμε πίσω να κουνάμε το μαντήλι....

ΟΧΙΑ είπε...

Λέων,
το κουνάμε δεν το κουνάμε, πάει Την χάσαμε.

el Romandante,
....αβάσταχτα.

Νάτα τα πουλάκια μου!