Πνευμονία

|

Την ώρα που κοιμόταν έβαψα τα  μαλλιά του μπαμπά σε μπλε χρώμα  με μια κερομπογιά ενώ η μαμά την γλύτωσε με δύο κεραυνούς ζωγραφισμένους στα μάγουλα. Στο σκύλο έβαλα ζελέ γερού κρατήματος στο τσουλούφι πάνω στο κεφάλι του σε πανκ στυλ  και στα αδέλφια μου έκανα αυτό που σιχαίνονται περισσότερο: Τους έβαλα ρουζ και κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Δεν κατάλαβαν τίποτε στον βαθύ τους ύπνο. Με ένα σπρέι έγραψα στους τοίχους το μήνυμα: ΟΝΕΙΡΟ ΒΛΕΠΕΤΕ  και γύρισα τα ηχεία προς το κέντρο του σαλονιού. Άναψα τα φώτα και κάθισα στην πολυθρόνα που έχει θέα στις πόρτες των υπνοδωματίων. Πάτησα  το play και το ηχοσύστημα στην διαπασών έκανε το θαύμα του. Και εκεί στην σιγαλιά της νύχτας ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη:  Κανείς δεν αντέχει με τις πιτζάμες έξω από το σπίτι με -2 βαθμούς κελσίου.

3 σχόλια:

σάρα είπε...

κι εγώ γελάω ακόμαααα!
σε τέτοιου είδους περιστάσεις,είναι χρήσιμοι οι γείτονες! :p

el Romandante είπε...

γαμάτο!

επόμενο βήμα: εξοπλισμός των επιθυμιών!

ΟΧΙΑ είπε...

Σάρα,
οι γείτονες έχουν τραβήξει χειρότερα γι' αυτό την έβγαλα στο σπιτάκι του σκύλου.

el Romandante,
σωστός! Καλημέρα.

Νάτα τα πουλάκια μου!