Οδός Ονείρων

|

Μας έχουν μάθει ότι τα όνειρα μένουν όνειρα και πρέπει να τα σταματάς όταν βλέπεις ότι οι κανόνες της ζωής  για αλλού σε έχουν προορισμένο. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη και μονολογείς: "Πού πας, ρε Καραμήτρο;!", όταν ξεπερνάς το όριο του τι πρέπει να είσαι σύμφωνα με την πραγματικότητα. Όμως ακόμα και αν ξέρεις ποιος είσαι και μέχρι πού φθάνουν οι δυνατότητές σου, έρχεται το όνειρο που ορίζεται από τις ικανότητές σου. Σε αυτό το μικρό δωμάτιο που κουβαλάμε μέσα στο μυαλό μας και το ανοίγουμε με δισταγμό είναι τελικά ο πραγματικός μας εαυτός. Εκεί δεν υπάρχουν καθρέπτες για να μας προσγειώσουν αλλά ούτε γήινοι κανόνες για μας κατατάξουν σύμφωνα με το εν τάξη ιδανικό. Ίσως τελικά το μυστικό της ψυχικής μας ολοκλήρωσης είναι όχι να ζούμε για να ονειρευόμαστε, αλλά  να ονειρευόμαστε για να ζούμε.


2 σχόλια:

Martina είπε...

Δεν νομίζω πως χρειάζεται ούτε να ζούμε για να ονειρευόμαστε,αλλά ούτε και να ονειρευόμαστε για να ζούμε. Αρκεί να ζούμε. Στη ζωή πρέπει να εστιάσουμε και να εστιαστούμε..να γίνουμε εν ολίγοις η ίδια η ζωή.

ΟΧΙΑ είπε...

Martina,
σε αυτό έχεις δίκιο αρκεί να μην είσαι όπως εγώ: Ανικανοποίητη.

Νάτα τα πουλάκια μου!