Αλεξίσφαιρη

|

Απανωτοί πυροβολισμοί γαζώνουν τα κορμιά μας. Άλλοτε κοκαλωμένοι σε έναν τοίχο εκτέλεσης και άλλοτε τρέχοντας μάς βρίσκουν οι σφαίρες. Άλλοι μένουν σκοτωμένοι δίπλα μας πνιγμένοι από το αίμα τους και άλλοι καταφέρνουν να συρθούν μέχρι το καταφύγιο γλείφοντας τις πληγές τους. Το μόνο αλεξίσφαιρο κομμάτι του εαυτού μας σε αυτόν τον ανελέητο πόλεμο μεταξύ ζωής και θανάτου είναι το μυαλό μας. Όσοι δεν έχουν μπει στην γραμμή του πυρός θεωρούν ότι αν προστατέψουν την καρδιά τους θα είναι ζωντανοί, αλλά τελικά όσοι βγαίνουν ζωντανοί από τις ριπές που εξαπολύονται γνωρίζουν ότι μεταξύ ζωής και θανάτου η καρδιά έχει μετοικήσει στο κρανίο. Εκεί κρύβεται μέχρι  η κενή σπηλιά κάτω από το στέρνο μας γιατρευτεί για να την χωρέσει ξανά. Ίσως γι' αυτό μετά από κάθε πόλεμο όταν κοιτάς τα μάτια ενός πολεμιστή βλέπεις μια καρδιά που νίκησε μια σφαίρα.


6 σχόλια:

Στάχτη είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=N4d7Wp9kKjA

ΛΕΩΝ είπε...

Τα φιλιά μου, μου έλειψες....!

Δράκοντας είπε...

Σε όλους μας έλειψες..

Εγώ παραλίγο να τα τινάξω στην κυριολεξία..
Το παλεύω όμως, αν και πιστεύω ότι κάποια αδέσποτη θα με βρει μια ωραία πρωία στο δόξα πατρί. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην το πολυπάρω χαμπάρι.

Πολλά φιλιά!

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

...και πόσο μάλλον όταν οι σφαίρες δε γράφουν τ' όνομά μας πάνω αλλά κάποιου που αγαπάμε...

καλά χριστούγεννα φιδάκι!

habilis είπε...

Αχ αυτό το μυαλό και τι δεν κάνει!

Χρόνια πολλά με υγεία !

ΟΧΙΑ είπε...

Στάχτη,
τα κόκκινα παπούτσια τα άφησα στην αποθήκη.

Λέων,
και μένα μου έλειψα. :))

Δράκοντα,
μη φοβού. Τρώει σκατά ο Χάρος;
Κοίτα να είσαι καλά γιατί δε μας παίρνει για απουσίες κανενός τύπου.

Μαμούφι,
καλή πρωτοχρονιά.

habilis,
όλα το μυαλό τα κάνει. Χρόνια πολλά και σε σένα.

Νάτα τα πουλάκια μου!