Πριν τη μάχη

|

Ας μην φοβηθούμε αυτή την φορά. Ας κάνουμε ότι ετοιμαζόμαστε για μια μεγάλη μάχη και σαν ξωτικά ας γυαλίσουμε τα τόξα μας και ας κοιτάξουμε αυτό το δάσος που τόσο καλά το ξέρουμε κι ας μην το αποχαιρετήσουμε, αλλά ας του πούμε καλή αντάμωση. Στο άσπρο και στο γκρίζο καμουφλάρεσαι από τον εχθρό δύσκολα γι' αυτό αυτή την φορά ας ντυθούμε Χειμώνες για να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό. Και καθώς τα χέρια μας θα μουδιάζουν από το κρύο και καθώς τα πόδια μας θα κοκαλώνουν και η ανάσα μας θα κόβεται στον ανήφορο και την σκέψη για το τι θα μας περιμένει στο επόμενο ξέφωτο, ας αφήσουμε την καρδιά αυτή την φορά να κάνει την δουλειά της. Ας αφήσουμε αυτό το μικρό αηδόνι να βγει από το αιμάτινο κλουβί του. Ας αφήσουμε τα αηδόνια αυτή την φορά να μας οδηγήσουν.

3 σχόλια:

Δράκοντας είπε...

Λατρεύω και συνάμα ζηλεύω την ποιητική σου διάθεση, και τη μαγεία της γραφής σου. Πάει καιρός που έχω σταματήσει να αποτυπώνω τις σκέψεις μου στο αγαπημένο μου μπλε τετράδιο. Να 'σαι καλά..
Όσο για το Vivaldi και τις τέσσερις εποχές δύο λέξεις μόνο θα χρησιμοποιήσω. ΓΑΛΗΝΗ ΨΥΧΗΣ

Την καλησπέρα μου Οχιά.

Iptamenos Ollandos είπε...

Καλά τρελή είσαι; εδώ κοτζάμ στοχαστής μας πάει όπου να' ναι φαντάζεσαι τι θα γίνει με τα αηδόνια; :))

Συγνώμη που έριξα το επίπεδο αλλά είμαι βαθύτατα συγκλονισμένος από το γεγονός ότι με κυβερνά ένα νούμερο (το 79 ντε...)

Χαιρετισμούς από την παγωμένη Ολλανδία και μακάρι να μπορούσαμε όλοι να ησυχάσουμε για να ακούσουμε το αηδόνι...

ΟΧΙΑ είπε...

Δράκοντα,
κι εγώ λατρεύω που γίνεσαι κακό σπυρί με το γράψιμο σου. :))

Iptamenos Ollandos,
και το Νο 1 να γίνει, αήδονι αυτός μέσα του δεν θα αποκτήσει. Η κατάρα του μετρίου, βλέπεις....
Χαιρετισμούς από την στοχασμοχέσμενη Ελλάδα.

Νάτα τα πουλάκια μου!