Οργασμός

|

Στεγνά χλωμά προσωπάκια παρατεταγμένα σε μία ζωή που δεν είχε ποτέ ούτε στάλα ηδονής σε τίποτε. Και πώς είναι δυνατόν να δαμάσεις πλάσματα χορτάτα από αισθήσεις, εσύ μικρέ τεχνοκράτη της  κατά τύχης ζωής; Αν δεν έχεις ιδρώσει από πάθος πώς θα ιδρώσεις για το πάθος; Νομίζετε, μικροί ασήμαντοι πολιτικάντηδες παρέα με τον αποστεωμένο στρατό σας που μοιάζουν με σεξιστικά βοηθήματα, ότι η ζωή είναι θέμα ημερήσιας διάταξης; Η ζωή γεννιέται με κορύφωση ηδονής και τελειώνει με κορύφωση πόνου. Στο ενδιάμεσο, παλεύεις για μια τέτοια στιγμή που να μπορεί να φθάσει στο ελάχιστο τις δύο αυτές κορυφώσεις. Γι' αυτό γκαζώνει το μυαλό, για αυτό τραντάζεται η ψυχή μας, γι' αυτό κλαίμε στον ύπνο μας.  Εσείς έχετε αποποιηθεί και την αρχή και το τέλος σας και έχετε κάνει την ζωή σας μία ευθεία γραμμή πάνω στην οποία απαιτείτε εμείς να στοιχιζόμαστε. Όσο όμως και να μας δένετε στους στάβλους προσπαθώντας με σπερματέγχυση να  αναπαράξετε το ανοργασμικό σας μοντέλο ζωής, πολιτικής, κοινωνίας, δικαιοσύνης, εμείς στο τέλος θα κάνουμε σαν αφηνιασμένοι ταύροι είτε μέσα στο ψυχοπωλείο σας με τις κρυστάλλινες αισθήσεις, είτε στο λιβάδι της Ιστορίας μυρίζοντας τις ορμόνες της ζωής που είναι θέμα χρόνου να ζευγαρώσουμε μαζί της. Η ζωή είναι οργασμός καθημερινός και εσείς, ανοργασμικά τέλεια φτιαγμένα ανθρωποειδή, απλά μας "παίρνετε μάτι".

6 σχόλια:

Στάχτη είπε...

Με έστειλες στον παράδεισο..Τσιγαράκι; :))))
http://www.youtube.com/watch?v=dmKeIlJq4gM&feature=channel

Εν αρχή ην ο ήχος είπε...

Συμφωνω με οσα γραφεις. Βεβαια, μπορει εμεις να μην ασχολουμαστε με τυους πολιτικους ή με την εκαστοτε εξουσια, ασχολειται ομως αυτη σε σημεια εξεφτελισμου μας.
Αντιδραση καμια. Δραση, καμια. Σιωπη, περισσευει.

Δράκοντας είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Δράκοντας είπε...

Η ζωή πολλές φορές γεννιέται και από μία αποτυχημένη μαλακία. Ο θάνατος είναι πιο ''ζόρικη'' υπόθεση. Για όλους μας.

Το κομμάτι που ανέβασες μου έφτιαξε το συννεφιασμένο μου απόγευμα.
Την καλησπέρα μου Οχιά.

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

μια ένσταση μόνο...
η ζωή πάλι μέσα απ' τον πόνο παίρνει σάρκα και οστά, τον πιο όμορφο που υπάρχει (μάλλον έχει να κάνει με το τι έχουμε μάθει να ονοματίζουμε πόνο)

απ' την άλλη η ενέργεια που υπάρχει εκεί λίγο πριν το τέλειωμα αν την κρατήσεις στα χέρια σου (λέμε τώρα) δεν ξέρεις μέχρι που σε φτάνει... μέχρι και να καταλάβεις τι σημαίνει ΖΩΗ

(πολύ πολύ όμορφο αυτό που έγραψες φιδάκι, πολλούς τέτοιους οργασμούς μεταφορικά και κυριολεκτικά :-)) σου εύχομαι)

ΟΧΙΑ είπε...

Στάχτη,
είμαι πρώτη στο να χτίζω σκάλες:))

Εν αρχή ην ο ήχος,
ξέρεις η σιωπή σε διάρκεια μεγάλη, μετατρέπεται σε απότομο ουρλιαχτό.

Δράκοντας,
καμία αποτυχημένη μαλακία δεν υπάρχει όταν πρωταγωνιστής είναι το πάθος σου.

Μαμούφι,
να είσαι καλά. Ανταποδίδω τις ευχές.

Νάτα τα πουλάκια μου!