Τα παιδιά της Μήδειας

|

"Αυτή είναι η τελευταία μέρα. Θα νυχτώσει και θα είναι πια για πάντα νύχτα" είπε η Μήδεια και έσβησε το φως. Και έτσι θαύμασα τη Μήδεια που ζούσε στο σκοτάδι από τα γεννοφάσκια της. Και έτσι την ζήλεψα, αφού το σκοτάδι δεν το φοβόταν, τίποτε δεν την φόβιζε. Όσο οι άνθρωποι και να  της έλουσαν τα χέρια με αίμα αυτή κατάφερε να κοιμηθεί και να πάει στα Ηλύσια Πεδία εις την αιωνιότητα  ως Ήρωας που κέρδισε μεγάλες μάχες. Δεν είναι τελικά η γενναιότητα απέναντι στους άλλους που μας κάνει δυνατούς, αλλά το θάρρος απέναντι στον εαυτό μας να τον βάλουμε να αντιμετωπίσει το σκοτάδι που φοβούνται οι χρωματολάγνοι δειλοί. Εν τέλει το σκοτάδι έχει ήλιους φωτεινούς που δεν τους βλέπουν τα μάτια. Εν τέλει το μαύρο είναι το χρώμα που φοβούνται τα μάτια αλλά μόνο σε αυτό βλέπει η καρδιά. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Μήτρα έχει σκοτάδι, βγαίνοντας στο φως βλέπουμε αυτά που μας δείχνουν και μεταλλασσόμαστε σε Ωραίες Κοιμωμένες έχοντας το φως πάντα αναμμένο.
"...θα είναι για πάντα νύχτα", είπε η Μήδεια, και ξανάβαλε στη Μήτρα της τα γεννημένα παιδιά της. Και έτσι δεν τα φόβιζε τίποτε πια.

4 σχόλια:

Εν αρχή ην ο ήχος είπε...

Κι ειναι ολα μαυρα κι ειναι ολα μαυρα που λεει και το τραγουδι.
Το θαρρος περισσευει οχια μου.

Στάχτη είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=dBHhSVJ_S6A

Δράκοντας είπε...

Έπεσες πάνω στο αγαπημένο μου χρώμα. Μαύρα πουκάμισα, μαύρα παντελόνια, μαύρη η ψυχή μου και άραχλη.
Ίσως ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια. θα το προτιμούσα βέβαια από τον φίλο μου τον Μικ αλλά και η τύπισσα καλή είναι.

Την καλημέρα μου οχιά.

ΟΧΙΑ είπε...

Εν αρχή ην ο ήχος,
"και γύρισα στο μαύρο για να δω το φως".

Στάχτη,
μόνο έτσι χορεύεις αληθινά.

Δράκοντας,
keep blacking.
Καλημέρα

Νάτα τα πουλάκια μου!