Πάω να πνιγώ

|

Ένας μεγάλος ήλιος σαν πορτοκάλι που το στύβει ο θεός και γεμίζει με χυμούς τον κόσμο κρέμεται από το ταβάνι του ουρανού. Κι εμείς σαν φοβισμένα μυρμήγκια αντί να ανοίξουμε το στόμα μας να πιούμε το θείο αυτό δώρο σκάβουμε λάκκους για να σωθούμε. Θέλουμε ζωή μεγάλη και αρνιόμαστε να κολυμπήσουμε στην ίδια την ζωή, που χύνεται στα κεραμίδια, στους δρόμους, στα χέρια του διπλανού μας, στο πρόσωπό μας. Θα χαλάσω την στέγη του σπιτιού μου σήμερα, να μπαίνει με τους κουβάδες η ζωή.  Καλύτερα ένας θάνατος από πνιγμό  σε μια  σταγόνα ζωής  παρά μία ζωή στεγνή στον ωκεανό του θανάτου.

6 σχόλια:

Katerina είπε...

M΄αρέσει αυτός ο ... πνιγμός!!!

καλημέρα :)

Στάχτη είπε...

Με χαμόγελο και στα δύσκολα.:)

Δράκοντας είπε...

Πόσο δίκιο έχεις..
Έναν τέτοιο πνιγμό τον γουστάρω και εγώ. Να σαι καλά που έφτιαξες τη χαλασμένη μου διάθεση.
Την καλησπέρα μου..

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

μαζίσου...
άλλωστε πότε η ζωή υπήρξε ωκεανός;
πάντα στιγμές υγρές είναι
κι ας λένε πως ο πνιγμός είναι ο χειρότερος θάνατος...

Iptamenos Ollandos είπε...

Την καλησπέρα μου και μία ευχή:
Να πας να πνιγείς.
(Πάντα ήθελα να κάνω τέτοιο σχόλιο :))

ΟΧΙΑ είπε...

Katerina,
εμένα να δεις!

Στάχτη,
τα δύσκολα είναι για γυναίκες 4Χ4.
:))

Δράκοντας,
μην χαλιέσαι για τίποτε. Δεν αξίζει.

Μαμούφι,
το στέγνωμα να δεις τι θάνατος είναι!
Πάμε για βουτιές.

Iptamenos Ollandos,
από το στόμα σου και στου Ποσειδώνα το αφτί!
(και εγώ χρόνια περίμενα να μου το ευχηθούν).

Νάτα τα πουλάκια μου!