Οι Πύλες της Ζωής

|

Δεν έχει πίσω, μόνο μπροστά. Σε ένα διάδρομο κινούμαστε  πότε τραγουδώντας, πότε μυξοκλαίγοντας και πότε παραμυθιάζοντας εμάς και τους γύρω για αυτό που θα θέλαμε να ήμαστε.  Έρχεται όμως η στιγμή που ο διάδρομος στενεύει και η πόρτα Ζωής δεν είναι τόσο γελοία προσπελάσιμη όσο θέλαμε να πιστεύουμε. Έρχεται η στιγμή, αργά η γρήγορα, που πρέπει να αποδείξεις το πόσο αξίζει η αναπνοή σου και δεν ξόδευες οξυγόνο τόσα χρόνια μέσα στο χαζό περίπατό σου. Η Ζωή είναι πόλεμος και εσύ ένας στρατιώτης . Στις Πύλες της φρουροί είναι πλάσματα σαν εσένα. Τα νικάς μόνο όταν μπορέσεις να βγάλεις τον Κέρβερο που κρύβεται μέσα σου.

5 σχόλια:

Διόνη είπε...

Γαματη ταινια!Την ειδα δυο φορες!

Εν αρχή ην ο ήχος είπε...

Σωστο το θεωρημα σου οχια.
Σε συλλογικο βαθμο πολλοι κερβεροι θα εφερναν και μια αλλαγη σε πολιτικο επιπεδο.
Αλλα ειμαστε η χωρα των "μοιραιων" που λεει και ο Βαρναλης.

Δράκοντας είπε...

Όλοι μας κρύβουμε έναν κέρβερο μέσα μας.

Κι εμένα αμα με στριμώξουν, κάπως έτσι θα αντιδράσω. Μόνο που θα προλάβω να φάω δύο τρεις το πολύ. Μετά θα μου το βράσουν το στάρι..

Βλέπεις η πραγματικότητα, απέχει πολύ απο τη φαντασία του σκηνοθέτη.

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

... ή που καταλαβαίνεις πως; ο Κέρβερος δεν έχει τρία ζευγάρια μάτια, παρά μονάχα ένα... το δικό σου

ΟΧΙΑ είπε...

Διόνη,
εγώ την βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου.

Εν αρχή ην ο ήχος,
όσο αποδέχεσαι την ήττα τόσο πιο εξευτελιστικό τέλος θα έχεις.

Δράκοντας,
ναι βρε, κινηματογραφικά ψεμματάκια είναι για να παίρνουμε τα χάκια μας.

Μαμούφι,
η αλήθεια είναι ότι το δικό μου προσωπικά είναι τεράστιο. Τα βλέπω όλα :)))

Νάτα τα πουλάκια μου!