Τέρμα τα γκάζια

|

 Α ρε και  να ήμαστε παιδιά του πολέμου να ξέρουμε πώς σφυρίζει μία σφαίρα και πώς μοιράζεται μία φέτα ψωμί στα δώδεκα. Να ήμαστε απόγονοι πλουσίων να πλέναμε την μιζέρια μας σε μία πισίνα και να βυθίζαμε την ανυπαρξία μας σε ένα ποτήρι σαμπάνιας. Να ήμαστε ταλαντούχοι και κάθε βράδυ να ξέρουμε ότι αφήσαμε πίσω ένα κομμάτι αθανασίας. Να ήμαστε συγγραφείς σπουδαίοι και να βλέπαμε την φάτσα μας στο οπισθόφυλλο best sellers. Να ήμαστε γενναίοι, λέει, και να φοβάται ακόμα και η σκιά μας να σταθεί δίπλα μας. Είμαστε όμως παιδιά με ένα μόνο μπιτόνι καρδιά για καύσιμο. Ή το καίμε με τη μία ή το πάμε το όχημα σπρώχνοντας μέχρι το τέλος.

8 σχόλια:

Εν αρχή ην ο ήχος είπε...

Μεχρι το τελος κι οπου βγει.

Δράκοντας είπε...

Δεν ξέρω για εσένα αλλά εγώ το δικό μου μπιτόνι με βλέπω να το καίω σύντομα. Αν είναι να σμπρώχνω άστο καλύτερα..
Όσο για την πισίνα και τη σαμπάνια έχω ενναλακτική. Τη γούρνα στο χωριό και κρασί ξυδιά τίγκα στα γράδα..

Την καλησπέρα μου σε όλους σας.
Πάω να τη γιομίσω..

ΟΧΙΑ είπε...

Λέων,
κάψτο.

Εν αρχή ην ο ήχος,
εν αρχή ην το ΤΕΛΟΣ.

Despina,
άντε πάμε!

Δράκοντα,
σωστός και ναι ένα μπιτόνι είναι. Ας του δώσουμε την αξία που δεν κάποιοι νόμιζαν ότι δεν είχε.

Στάχτη,
στον τοίχο περνάμε από μέσα. Πάντα!

Iptamenos Ollandos είπε...

Τέρμα τα γκάζια λοιπόν, γιατί ακόμα και αν φτάσουμε κάπου σπρώχνοντας θα είναι πολύ αργά για να το ευχαριστηθούμε...

ΟΧΙΑ είπε...

Iptamenos Ollandos,
ΑΚΡΙΒΩΣ

Νάτα τα πουλάκια μου!