Ωραίοι κοιμωμένοι

|

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα νεκρό να τον κοιτάω για ώρα μη μπορώντας να συνειδητοποιήσω τι είναι αυτό που τον κάνει τόσο ακίνητο. Λες και είχε μπει μία σύριγγα στις φλέβες του και είχε αδειάσει το υγρό της ζωντάνιας. Θυμάμαι ότι δεν φοβήθηκα, αντιθέτως ένιωσα μία ηρεμία περίεργη. Σαν ένα βάρος να είχε φύγει από τις πλάτες του κόσμου, και από τους δικούς του ώμους το βάρος του κόσμου όλου. Τον αγαπούσα πολύ αυτόν τον νεκρό.Από τότε έχω δει πολλούς νεκρούς και οι περισσότεροι ήταν αγαπημένοι. Μόνο ένα στη ζωή μου άλλαξα από την πρώτη εκείνη αντάμωση που είχα με το αναπόφευκτο. Αγόρασα ένα μεγάλο ξυπνητήρι κουρδιστό  με δύο καμπάνες πάνω του που σηκώνουν το σπίτι στον αέρα όταν χτυπάνε. Κάθε βράδυ το κουρδίζω με συνέπεια. Κάθε βράδυ πριν πάω να ξεγελάσω τον θάνατο.    

3 σχόλια:

Δράκοντας είπε...

Δύσκολα μας βάζεις σήμερα.
Οδυνηρά τα συναισθήματα της απώλειας.
Πληγές που δεν κλείνουν οι μνήμες για εκείνους που έφυγαν. Την βίωσα πολύ μικρός την εικόνα που περιγράφεις. Ο πρώτος νεκρός τύχαινε να ήταν και πατέρας μου. Έκτοτε ακολούθησαν κι άλλοι, πολλοί και αγαπημένοι. Απο τότε άλλαξαν πολλά μέσα μου. Ο φόβος του θανάτου όμως δεν ξορκίζεται. Έρχεται κάθε βράδυ επισκέπτης στο κρεβάτι μου και στοιχειώνει τα όνειρά μου. Τελικά αυτοί που λυτρώνονται είναι αυτοί που φεύγουν..

Εν αρχή ην ο ήχος είπε...

Ντριιιιιιιιιιιιν, χτυπαω το ξυπνητηρι για να σε ξυπνησει τετοια ωρα που ειναι. Λοιπον, το νεκρο βιβλιο ειναι σαν τα κουμπια του φωτος, τα πατας αναβουν, τα πατας σβηνουν, χωρις να μπορεις να βεβαιωσεις τη χαρα ή τη λυπη σου, για οτι βλεπεις και για οτι δεν βλεπεις. Μας εχει στο χερι, στο μυαλο, το νεκρο βιβλιο, το αδιαβαστο, μας εχει. Γι' αυτο δεν μπορουμε να το αρνηθουμε. Γι' αυτο υπαρχουμε αληθινοι μονο εξω απ' τη πορτα του.
Η δικη μου πρωτη φορα που ειδα νεκρο, ημουν εγω. Μεσα σε ενα χειρουργειο. Οταν μου ειπαν οι γιατροι οτι με εχασαν και μου εκαναν ανανηψη, το ηξερα ηδη. Μετα ακολουθησαν πολλοι, ο πατερας μου, πιο πριν γιαγιαδες, παππουδες, και αλλοι συγγενεις.
Ομορφη αναρτηση και ρεαλιστικη για κατι που δεν μπορουμε να αποφυγουμε. Ισως να εγινα λιγο μακαβριος εχω και ενα κεφαλι καζανι απο τεκιλα, σορρυ.
Καλημερα.
:)

ΟΧΙΑ είπε...

Δράκοντα,
να μην ξεχνάς να κουρδίζεις το ξυπνητήρι. Την καλημέρα μου.

Εν αρχή ην ο ήχος,
η τεκίλα κάνει καλό στην αλήθεια.
Καλημέρα.

Νάτα τα πουλάκια μου!