Περσεφόνες

|

Στα υπόγεια θα ζήσουμε για να παραμείνουμε άνθρωποι μιας και τα ποντίκια ανέβηκαν στον πάνω μαχαλά της ζωής. Εκεί κάτω, μεσοτοιχία με τους νεκρούς μας θα έχουμε ένα κομμάτι ελευθερίας. Θα μαζεύουμε τις στάλες αγάπης που στέρεψαν από τα κορμιά των αγαπημένων που θάψαμε και πότισαν τις ρίζες του δέντρου της καρδιάς μας. Εκεί θα ονειρευόμαστε τον ήλιο. Και τα κορίτσια μας θα τα ντύνουμε με νυφικά λευκά που δεν θα παραπέμπουν στην αγνότητα τους αλλά στο φως που μπαίνει από τα φινιστρίνια των ματιών των ονειροπόλων και στεγνώνει την υγρασία από τα κάτουρα των υπέργειων ποντικιών.

6 σχόλια:

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

οι λέξεις σου μια προς μια σταλαματιές κι ανατριχίλα στην ψυχή μου

ευχαριστώ

Δράκοντας είπε...

Underground
Ήταν κάποτε μια χώρα..
Τι σύμπτωση.
Σχεδόν 15 χρόνια μετά
να φτάσει να μου θυμίζει
τη δική μου χώρα..
Από τις λιγοστές ταινίες
που αγάπησα και λάτρεψα.
Μαγεία και ποίηση..

Εν αρχή ην ο ήχος είπε...

Εκφραζεις πολυ ομορφα τη πραγματικοτητα και την αληθεια μας. Αραγε την εχουν συνηδειτοποιησει ολοι?

Iptamenos Ollandos είπε...

Τώρα μου έκανες την καρδιά περιβόλι... όχι επειδή τα περιγράφεις μαύρα, αλλά επειδή ξέρω ότι έχεις δίκιο :(

Στάχτη είπε...

Μισή ώρα έκανα να μιλήσω σε άνθρωπο μετά από αυτή την ταινία. Μετά και από αυτή την ανάρτηση θα κάνω τη μουγκή :Χ

ΟΧΙΑ είπε...

Μαμούφι,
θα τα λέμε στα υπόγεια.

Δράκοντας,
θα συμφωνήσω σε όσα είπες.

Εν αρχή ην ο ήχος,
αν την είχαν συνειδητοποιήσει δε θα αρχίζαμε το σκάψιμο για τα υπόγεια.

Iptamenos Ollandos,
μια χαρά περιβόλια θα έχουμε κάτω. Τόσες καρδιές ανθισμένες θα έχουμε.

Στάχτη,
μείνε μουγκή αρκεί να ΒΛΕΠΕΙΣ.

Νάτα τα πουλάκια μου!