Ώρα να φθίνουμε

|

Θέλει κότσια το Φθινόπωρο.Μοιάζει με  τις τελευταίες ανάσες  μελλοθάνατων. Τα πεφταστέρια του καλοκαιριού ανακαλύπτεις ότι δεν ήταν τίποτε άλλο από τα φύλλα που κάνουν την τελική πορεία προς  το θάνατο. Θέλει γερό στομάχι να πατάς πάνω στις ευχές που με τόση υπομονή περίμενες να κάνεις. Σαν να τριγυρνάς ανάμεσα στους τάφους ενός υπέροχου προσωπικού νεκροταφείου. Ησυχία. Να μυρίζεις την βροχή που έρχεται και σαν μαθητής, για άλλη μια χρονιά,  να γράφεις στο πρώτο πεντακάθαρο φύλλο του τετραδίου εκθέσεων  πως τα σημάδια που άφησε  ο ήλιος  στο δέρμα σου είναι οι ρυτίδες που πόθησες πολύ να αποκτήσεις.

5 σχόλια:

WishmasteR είπε...

εξαιρετικό...
τσι καλημέρες μου

Εν αρχή ην ο ήχος είπε...

Τα σημαδια του ηλιου που γινονται ρυτιδες στο περασμα ενος ακομα καλοκαιριου και στον ερχομο ενος ακομα φθινοπωρου, ειναι οι αναμνησεις, που αγοραζουν οι καιροι.
Πολυ ομορφο οχια, οχια τεσπα, ευαισθητη οχια.

staxti είπε...

Αγαπημένο μου Φθινόπωρο,

μας λείπει..:(

el Romandante είπε...

αν φέρουμε εγγενώς την απελπισία μέσα μας, τότε περιέγραψες μόνο τη ζωή. Μου άρεσε...

ΟΧΙΑ είπε...

WishmasteR,
τις καλησπέρες μου.

Εν αρχή ην ο ήχος,
και τις αγοράζουν πανάκριβα.

Staxti,
και τώρα και πάντα.

el Romandante,
θα συμφωνήσω μαζί σου. Χαίρομαι που σου άρεσε.

Νάτα τα πουλάκια μου!