Ως έπρεπε

|

Κανένα απωθημένο μέσα μου δεν έχει μείνει. Γεμάτη η ζωή και πάντα το χαμόγελο στα χείλη. Σαράκια στην καρδιά δεν υπήρχαν ποτέ. Μία ευθεία γραμμή η ζωή και την περπατάω με χάρη. Τίποτε πριν τον ύπνο δεν υπάρχει για να με κρατά άυπνη. Το μαξιλάρι δεν το σφίγγω ποτέ το βράδυ και δεν υπάρχει τίποτε που να με κάνει να λέω "κι αν έπαιρνα αλλιώς την ζωή ίσως αλλού να με έβγαζε". Όλα κυλάνε μια χαρά αφού κυλάνε και οι ζωές των δίπλα υποφερτά. Αυτό είναι: Υποφερτά. Όσο για το περίσσιο βάρος των ανεκπλήρωτων ονείρων μπήκε σε ένα βαζάκι στο ντουλάπι δίπλα από το καφέ και την ζάχαρη. Αναπληρώνω τον καφέ και την ζάχαρη κάθε εβδομάδα και αυτό το υλικό στο  βαζάκι των ονείρων δεν λέει, χρόνια τώρα, να λιγοστέψει στο ελάχιστο. Ούτε μια κουταλιά εν τέλει δεν ξόδεψα από δαύτο.

3 σχόλια:

staxti είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=C_A7Hu0uKNw&feature=search
Σμουτς!

Ανώνυμος είπε...

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
μέσα από τα δάχτυλά μου
χωρίς να πιω ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,
δεν έχω άλλη συντροφιά.
Ό,τι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.

Γιώργου Σεφέρη, Συλλογή "Μυθιστόρημα"

R..

ΟΧΙΑ είπε...

Στάχτη,
:))

R..,
τα είπε όλα ο ποιητής!

Νάτα τα πουλάκια μου!