Ώρα αναχωρήσεως

|

Έκοβα ένα ροδάκινο, μεσημεράκι ήταν. Σιγοτραγουδούσα "στον Αγιό Σπυρίδωνα ένα δειλινό". Και εκεί στο τελευταίο κομμάτι ροδάκινου το ραδιόφωνο ανακοίνωνε τον θάνατό σου. Μετά έβαλαν ένα παλιό σου τραγούδι, μετά ένα νεότερο και μέχρι να βραδιάσει οι παραγωγοί του Δευτέρου Προγράμματος είχαν ανακαλύψει ότι τελικά "είχες τεράστια φωνή και είπες μεγάλα τραγούδια".  Θυμάμαι το ροδάκινο να μαραίνεται κομμένο στο πιάτο αφάγωτο και το ραδιόφωνο μία να "πιάνει" και μία όχι. Παράσιτα έμπαιναν, περίλυποι ραδιοφωνικοί παραγωγοί να σου κάνουν το πορτρέτο στα δικά τους μίζερα μέτρα. Η αξιοπρεπής πορεία σου ,όσο κι αν προσπάθησαν μέσα στα χρόνια μικρόψυχα τσιμπούρια της μουσικής βιομηχανίας, δεν λαβώθηκε και το ζεϊμπέκικο που επέλεξες να τραγουδήσεις τελευταίο για την πάρτη σου, ένα χρόνο πριν αναχωρήσεις, ήταν και η απόδειξη ότι τα αηδόνια τραγουδούν τα σκληρότερα κύκνεια άσματα. 

4 σχόλια:

staxti είπε...

'Τα αηδόνια τραγουδούν τα σκληρότερα κύκνεια άσματα'.Τα σέβη μου.

taspa είπε...

ΟΧΙΑ μου, οσο την θυμομαστε θα ζει μαζι μας.

ΟΧΙΑ είπε...

Στάχτη,
:)

taspa,
αυτή θα ζει και μετά από μας. Η κατάρα των αηδονιών, βλέπεις!

taspa είπε...

Καλησπερα. Το ευχομαι!

Νάτα τα πουλάκια μου!