Εύθραυστον

|

Γυάλινοι είμαστε και στοιβαζόμαστε στις σερβάντες του κόσμου σαν αγαλματάκια μινιατούρες. Το σχήμα μόνο αλλάζει και η καθαρότητα του γυαλιού. Όταν ο ήλιος χτυπάει μέσα στο δωμάτιο τα χρώματα της ίριδας βγαίνουν μέσα από την αντανάκλασή μας. Ένα ουράνιο τόξο διαγράφει τον αέρα και ξέρουμε ότι αυτό το μικρό θαύμα ξεκινάει από μας και φανταζόμαστε ότι πουθενά δεν τελειώνει. Στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον πολλές φορές αλληλοραγίζουμε τους αγκώνες μας, τους ώμους μας, και που και που το ράγισμα φθάνει μέχρι τα σωθικά μας.  Ως μικροί ανόητοι θαρραλέοι πολλές φορές στεκόμαστε στην άκρη του ραφιού κάνοντας το βήμα προς την ολοκληρωτική μας πτώση.  Όσα ραγίσματα και να είχαμε, όσα μικρά σπασίματα και αν στόλιζαν την διάφανη σιλουέτα μας, επιμέναμε πάντα ότι κατά βάθος διαμάντι ήταν το υλικό κατασκευής μας. Η αλήθεια όμως έρχεται πάντα με τον θρυμματισμό.

6 σχόλια:

ΛΕΩΝ είπε...

Άνθρακες ο θησαυρός......
Την καλημέρα μου

Iptamenos Ollandos είπε...

Η αλήθεια όμως έρχεται πάντα με το θρυμματισμό!
Κομμάτια μας έκανες, και σ' ευχαριστούμε!

Θεία Θ είπε...

Τα κομμάτια μας ανακατεύονται και μαζί συνθέτουν τα πιο όμορφα ουράνια τόξα....

ΟΧΙΑ είπε...

Λέων,
άνθρακες αλλά θησαυρός.

Iptamenos Ollandos,
κομμάτια πολύτιμα.

Θεία Θ,
ας σπάσουμε λοιπόν.

WishmasteR είπε...

δυστυχώς οχιά μου είναι όπως τα λες. Ηαληθεια ερχεται πάντα με τον θρυμματισμό. Το ξερει πολύ καλά η θρυμματισμένη ψυχή μου... 2 χρόνια ραγιζε ωσπου να φανερωθεί το κιβδηλο...
καλημέρες...

ΟΧΙΑ είπε...

WishmasteR,
η αλήθεια όμως είναι ανεκτίμητη παρά τον θρυμματισμό. Την καλημέρα μου.

Νάτα τα πουλάκια μου!