Φούστες παντού

|

Γεμίσαμε σκουλήκια λουστραρισμένα στην οθόνη των τηλεοράσεων και άνανδρους "επαναστάτες". Έχουμε ξεχάσει τι πάει να πει αντρίκιο, έχουμε ξεχάσει τι πάει να πει "δεν φοβάμαι". Λέξεις σε κόλλες αναφορές γραμμένες με βαρύγδουπες εκφράσεις που πίσω κρύβουν ανθρωπάκια με καταπιεσμένη λίμπιντο. Και από την άλλη να έχουμε "ήρωες" φτιαγμένους από σάλιο και προσκύνημα. Ο ένας να στηρίζει τον άλλον σε ένα παιχνίδι που στήνεται πίσω από τις πλάτες μας. Πάντα πισώπλατα. Ίσως γιατί τα όπλα έχουν αλλάξει πια. Οι σφαίρες και οι επιστολές σε κρατούν σε απόσταση ασφαλείας και έτσι η "επανάστασή" σου γίνεται Τάγμα Ασφαλείας. Γίνεσαι ένας από αυτούς που τάχα μου εκδικείσαι. Οι Άντρες δεν φαίνονται από τα παντελόνια που φορούν αλλά από τα όπλα που κουβαλούν.

3 σχόλια:

ΟΧΙΑ είπε...

Φώντα και Ερωτευμένη Σχιζοφρενή,
τω αυτώ.

Νάτα τα πουλάκια μου!