Γκοοοοοοολ

|

Μας αρέσει να κλωτσάμε. Από την κοιλιά της μάνας μας κλωτσάμε. Τις πέτρες στο δρόμο κλωτσούσαμε και οι σημαδεμένες μύτες των παπουτσιών μας μαρτυρούσαν ότι μέχρι το σπίτι νικήσαμε χιλιάδες φορές τον αόρατο αντίπαλο. Σαν να κυνηγάμε μια μπάλα από την αρχή της ύπαρξης μας. Πότε με τρίπλες την κυλάμε  και πότε ο αντίπαλος την κλέβει από τα πόδια μας αφήνοντάς μας παγωμένους στη μέση ενός τεράστιου γηπέδου. Όσο για τα φάουλ που δεχόμαστε είναι το δώρο για να "γυρίσουμε το παιχνίδι" υπέρ μας. Την βλέπουμε να στέκεται μπροστά μας αδρανής και να περιμένει το μεγάλο λάκτισμα. Και κάθε φορά παίρνουμε φόρα μεγάλη για το σουτ της ζωής μας. Και κάθε φορά η ίδια αγωνία: Αν θα την βγάλουμε άουτ ή αν θα την  καρφώσουμε στα δίχτυα του ονείρου μας.

6 σχόλια:

vasiliskos είπε...

Μιλάμε για απανωτά αουτ..Εχω βαρεθεί να κυνηγάω τη μπάλα στις κερκίδες ανάμεσα από πεσμένα μπουκάλια, σακούλες απο φαγωμένα πατατάκια και αποτσίγαρα. Σκέφτομαι έντονα τελευταία να το ρίξω σε πασέντζα. Αρκεί ένα άτομο και να βγει η ευχή.

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

...μπα για δολιοφθορά στη μπάλα με βλέπω και δε μπα να με πούνε και χουλιγκάνα τρομοκράτη...

ΛΕΩΝ είπε...

Πολλά τα αυτογκόλ .......!
Πολλές καλημέρες!

staxti είπε...

'Να φωνάζεις στη FIFA είστε κλέφτες.'

Despina είπε...

ζήτω σε όλα γκοοολ!!!!!

πιάνονται και τα άουτ....
σαν έζησαν την ίδια αγωνία..
να καρφωθούν στα δύχτια του ονείρου μας....
...άρα υπήρξαν!

ΟΧΙΑ είπε...

Vasiliskos,
επ, όχι και πασιέντζα τα σέντερ φορ!

Μαμούφι,
ο κόσμος είναι για να λέει. Κάνε αυτό που λέει...το πόδι σου.

Λέων,
καλά μην σκας. Το θέμα είναι είναι να βάζεις γκολ κι ας είναι και στο δικό σου τέρμα.

Στάχτη,
Ποιος θα θυμάται την FIFA σε 50 χρόνια! Το Μαραντόνα όμως....

Despina,
όπως τα λες. Το παιχνίδι κρίνεται και από τις χαμένες ευκαιρίες.

Νάτα τα πουλάκια μου!