Καράβι

|

Αν ήσουν καράβι με τι χέρια θα έλυνες τους κάβους σου να φύγεις;  Να στέκεσαι δεμένο εκεί στο πλάι της θάλασσας και να μην μπορείς να γίνεις και πάλι ένα μαζί της-φρικτός αιώνιος θάνατος-. Να κοιτάς τους γλάρους να σε κοροϊδεύουν που δεν τους φθάνεις πια. Το σίδερο και το ξύλο άραγε να κρατά τον ιδρώτα των ναυτών που κάποτε σε είχαν κάστρο; Το αποτύπωμα μίας σταγόνας αίματος άραγε να σε συντροφεύει εκεί που είσαι αραγμένο για πάντα; Αν ήσουν καράβι γενναίο κάποτε, πόσο θα άντεχαν τα σωθικά σου να χοροπηδούν πάνω σου λουστραρισμένα ασήμαντα ποντίκια; Αν ήσουν καράβι πώς θα έκανες  χαρακίρι να μπει η θάλασσα μέσα σου και να βυθιστείς δίνοντας τέλος στις τιμές, στις φιέστες,στα πανηγύρια; Το τελευταίο σου σάλπισμα και μετά πλάι στους συντρόφους σου ,που σε περιμένουν,αιώνα τώρα,να ξανακάνετε τα ηρωικά σας ταξίδια στον παράδεισο των καραβιών.

5 σχόλια:

Φώντας είπε...

"λουστραρισμένα ασήμαντα ποντίκια"
Τα βύθισαν όλα πια.

WishmasteR είπε...

για το Αβέρωφ μιλάμε? καλημέρεςςςςςςςςςς

staxti είπε...

Καλημέρα πατρίδα.

Despina είπε...

εσύ ν' ανοίγεις τα πανιά
κι ας λείπει το καράβι...
καλημέρα Ελλάδα!

ΟΧΙΑ είπε...

Φώντα,
αγνοώντας μέσα στην ηλιθιότητά τους ότι μαζί με το καράβι βυθίζονται και αυτά.

WishmasteR,
ένα είναι το Καράβι.Καλημέρα.

Στάχτη,
Καλημέρα μου, λοιπόν.

Despina,
χωρίς το καράβι εγώ δεν πάω πουθενά. Καλημέρα και σε σένα.

Νάτα τα πουλάκια μου!