Αμερικανάκι

|

Ανήκω στην γενιά του χάμπουργκερ. Έτσι τουλάχιστον την  χαρακτηρίζει η προηγούμενη γενιά. Παιδί της Αλλαγής και της ισότητας των δύο φύλων. Το μικρότερο παιδί της οικογένειας που έκλεβε τις κασέτες των μεγαλύτερων αδελφών για να ακούει The Doors και Neil Young. Στις οικογενειακές συνευρέσεις με έβαζαν να χορεύω Καζαντζίδη και κρυφά στο μπάνιο έδινα ρεσιτάλ με Madonna.
Ανήκω στην γενιά που δεν είχε όνειρο να αλλάξει τον κόσμο παρά μόνο τον κόσμο της. Στα διαλείμματα των μαθημάτων κάναμε σχέδια να διασχίσουμε με μηχανές την Κεντρική Αμερική και τι τσιγάρα θα καπνίζαμε διαφορετικά από τους άλλους. Καπνίσαμε τελικά "Gauloises" και για δύο χρόνια μιλούσαμε σαν την Σαπφώ Νοταρά. Στα δωμάτια κολλημένες αφίσες του Jim Morrison, του Μανιταριού της Χιροσίμα, των Led Zeppelin  πάνω στην λουλουδάτη ταπετσαρία της μαμάς. Βεραμάν φόντο με κρεμ τριανταφυλλάκια. Για να βάλουμε δίσκο στο πικ απ έπρεπε να μαζέψουμε τα σεμέν της μαμάς. Άλλα κεντητά και άλλα με βελονάκι. Ώρες αμέτρητες μοναξιάς και μελαγχολίας σε κάθε εργόχειρο. ( Α, ρε μαμά).
Φτιάχναμε τσάντες κόβοντας τα παλιά μας τζιν και κάναμε μόδα σκίζοντας στα γόνατα τα καινούργια μας Levis 501 (Α, ρε μπαμπά ). Ήρθαν οι καταλήψεις με τον Ξυλούρη να ακούγεται στα ηχεία και ο πρώτος νεκρός για την γενιά μας άφησε το στίγμα του να το κουβαλάμε ασυνείδητα στις μνήμες μας. Τεμπονέρας λεγόταν (το ορθογραφικό σύστημα τον υπογραμμίζει ως λάθος και εκνευρίζομαι) . Στις πανελλαδικές εξετάσεις διαβάσαμε στις εφημερίδες τις πρώτες αυτοκτονίες συνομηλίκων για την αποτυχία τους. Χαζούς ,τους λέγαμε θυμάμαι. Τον γάμο τον είχαμε γραμμένο στα παλιά μας τα παπούτσια αλλά και για καριέρα δεν κάναμε τούμπες. Γενικώς θέλαμε να κάνουμε κάτι αλλά ποτέ δεν ψάξαμε τι.
Είμαι παιδί του χάμπουργκερ και του ουίσκι μπέρμπον. Ένα αμερικανάκι χωρίς ταυτότητα που βαδίζει ανελέητα προς τα 40. Πηγαίνω θέατρο, σε μουσεία του εξωτερικού, σε ξενοδοχεία με στυλ, διαβάζω Κούντερα, αεροφιλολογώ για τη ματαιοδοξία μου, φτιάχνω συνταγές υγιεινής διατροφής, το παίζω σοβαρή με άποψη. Στο κινητό μου για να θυμάμαι την πραγματική μου καταγωγή, για να θυμάμαι ότι  αυτή ήμουν, για να μην ξεχάσω τι ήμουν, έχω τέρμα αυτό που έπαιζε στα walk-man  μου καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού προς το πανηγύρι του χωριού. Κι έχω πολλές αναπάντητες κλήσεις, αφού αφήνω το τραγούδι να παίζει μέχρι τέλους:


15 σχόλια:

tiktos είπε...

Αν πιστέψεις στο ορθογραφικό.... όλοι "λάθος" βγαίνουμε.

Και όπως λέει μια φίλη:
εμείς αφήνουμε να μας κάνουν ότι θέλουν.

staxti είπε...

'Aμερικανάκι'κάτι ξέχασες!;)
http://www.youtube.com/watch?v=9Ou04KUrxWw&feature=related

ελίτσα είπε...

Τα σέβη μου στον μπαμπά

Despina είπε...

από τους Doors και Neil Young σε μουσικά ακούσματα Καζαντζίδη μαζί και η Madonna....
α, ρε μαμά...
α, ρε μπαμπά...
και μέσα σε όλα αυτά και ένα υπογραμισμένο ορθογραφικό λάθος...
Ταμπονιέρας....
και το πανηγύρι που το πας?
με ταξίδεψες!!!!!!

ΟΧΙΑ είπε...

tiktos,
ποια μνήμη χέζεται για τα δικά μας ονόματα!

Στάχτη,
το "αμερικανάκι" δεν ξεχνάει τίποτε. Αυτή είναι και η κατάρα του.

Ελίτσα,
μόλις επιστρέψει από το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό που πήγε μαζί με την θαυμάστρια της Γιώτα Λύδια θα του τα μεταφέρω.

Despina,
ως αμερικανάκι έχω το χάρισμα του Χόλιγουντ. :))

ελίτσα είπε...

Καλά ρε Ο ΧΙΑ πάρε ανάσα..Ολα τα είπες ραπόρτο έδωσες!!
:)))

ΟΧΙΑ είπε...

Ελίτσα,
ως αμερικανάκι τρελαίνομαι να τα βγάζω όλα στην φόρα. Να σου πω και τι βρακί φοράει η γειτόνισσά μου;

ελίτσα είπε...

Αυτή τη συνήθεια να την κόψεις ..
Ναι! πές μου!

ΟΧΙΑ είπε...

Ελίτσα,
είσαι κουτσομπόλα! :))
Φοράει Τίγκα!

Γιωτα είπε...

Η ηλικία μπορεί να γίνεται πυρετός που όλο ανεβαίνει, αλλά ας κρατήσουμε την ψυχούλα μας νεανική μαζί με τις αμερικανιές μας.Ποιος άλλωστε δεν έχει τα κουσούρια του.
Καλημέρα.

WishmasteR είπε...

απλά ασχολίαστο... τα σέβη μου...

theorema είπε...

Όμορφη μου φαίνεσαι. Κι όσα λες τόσο ωραία οικεία...

ΟΧΙΑ είπε...

Γιώτα,
η αυτογνωσία του κουσουριού είναι ένα βήμα προς την εξιλέωσή του.

WishmasteR,
αφού σέβεσαι ένα αμερικανάκι είσαι καλός άνθρωπος!

theorema,
ως γουρουνάκι βέβαια και είμαι όμορφη. Να είσαι καλά που ένιωσες οικεία. Καλώς όρισες.

Θεία Θ είπε...

...I have become
comfortably numb

Αυτό νομίζω πως μας χαρακτηρίζει πλέον σα γενιά. Καλός ο Young και ο Kundera, ακόμα καλύτεροι οι Doors, θα σταθώ όμως στον Τεμπονέρα που θα πρέπει να μας συγκινεί πιο πολύ γιατί είναι ένας ήρωας δικός μας, καθημερινός, διπλανός μας ίσως, φτάνει να σηκωθούμε από τον καναπέ. Καλό το στερεοφωνικό, καλός και ο υπολογιστής αλλά τα πράγματα συμβαίνουν εκεί έξω.

ΟΧΙΑ είπε...

Θεία Θ.
με το έξω έχω τελειώσει πια. Και με το μέσα το ίδιο. Και βρήκα την ησυχία μου....

Νάτα τα πουλάκια μου!