Οχι-ά

|

Από παιδί μου έλεγαν να είμαι ευγενική. Και ήμουν. Πάντα έλεγα "ΝΑΙ" σε ό,τι μου ζητούσαν. Από το να πάω στο μπακάλικο να αγοράσω πελτέ μέχρι να φτιάξω βέργα από μουριά στον δάσκαλο για να μας τσακίζει τα χέρια. Πάντα "ΝΑΙ". Δεν έφερνα αντίρρηση ποτέ σε τίποτε και σε κανέναν. Μέχρι που κάποια στιγμή το "ΝΑΙ" έγινε ένα έμβρυο μέσα μου που αντί να με ανοίγει προς τα έξω με έτρωγε μέχρι το σημείο που εξαφανίσθηκα εγώ. Και εκεί έγινε η επανάσταση της επιβίωσης της ψυχής. Και εκεί έδωσα έναν όρκο: Ακόμη κι αν μου προσφέρουν τον κόσμο στο πιάτο εγώ θα πω "ΟΧΙ". Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Είχα μπει πια στον κατάλογο της μειοψηφίας συνειδητοποιώντας ότι  οι Οχιές ποτέ δεν ζούνε σε αγέλες. 

8 σχόλια:

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Υποκλίνομαι.... τόσο απλά.

Iptamenos Ollandos είπε...

A! από εκεί λοιπόν βγαίνει το Οχι-ά!
Φιλιά :))

Φώντας είπε...

Απόφαση ανθρώπινη!!!

staxti είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=D_Jz9DfOf-4&feature=related

ΥΓ: ΣΜΟΥΤΣ!!!!!

Γιωτα είπε...

"Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, ΟΧΙ θα ξανάλεγε."
Καλημέρα.

ΟΧΙΑ είπε...

Μαμούφι,
καλημέρα καλή μου.

Ιπτάμενε Ολλανδέ,
ε ναι βρε, τι νόμιζες ότι έχω κορμί φιδίσιο; :))

Φώντα,
πώς μια απόφαση ανθρώπινη σε κάνει να μην τα πηγαίνεις καλά με τους ανθρώπους;

Στάχτη,
έχω σκεφθεί 100 απίστευτα πράγματα πριν πάρω το πρωινό μου!

Γιώτα,
αυτό είναι αλήθεια.
Καλημέρα.

ελίτσα είπε...

Και μετά σου γίνεται συνήθεια... και όχι πως ειναι άσχημα..
Καλό σου βράδυ

ΟΧΙΑ είπε...

Ελίτσα,
η μόνη καλή συνήθεια που μου έμεινε.
Καλημέρα.

Νάτα τα πουλάκια μου!