Σιχτίρισμα

|

Σκέφτομαι να γεμίσω βαλίτσες και να την "κάνω". Αγαπημένη μου Πατρίδα, με έχεις φθάσει πραγματικά στα όρια. Όλα όσα με είχαν κάνει να σε ερωτευθώ τώρα μου προκαλούν αηδία. Ο ζεστός σου ήλιος γεμίζει το δέρμα μου πανάδες, το αλάτι της θάλασσάς σου μού κοκκινίζει τα μάτια, το συρτάκι σου μου προκαλεί αλλεργία και ο μουσακάς σου μου φέρνει καούρες. Να τα μαζεύω και να φύγω για την Αλάσκα ή για την Γη του Πυρός. Να μην σε ξαναδώ στα μάτια μου θέλω. Άι σιχτίρ πια με έπρηξες. Πάρε ήλιο δώσε ιδρώτα, πάρε θάλασσα δώσε ελπίδα, πάρε γλέντι δώσε κλάμα, πάρε γεύσεις δώσε υπομονή. Και πέρα απ' όλα αυτά ξέρεις τι είναι αυτό που με ενοχλεί αφάνταστα τα τελευταία χρόνια; Η εμμονή σου να φλερτάρεις με όλους τους φλούφληδες που κάποτε τους κοίταγες και έφτυνες. Η τελευταία σου συνήθεια να τους βάζεις πάνω από μένα και πάνω από όλα αυτά που με έκαναν κάποτε να σε ερωτευθώ.

11 σχόλια:

ΛΕΩΝ είπε...

Φτιάχνω βαλίτσες.......

ελίτσα είπε...

'Ασε κάτω τις βαλίτσες
Ο έρωτας είναι πόλεμος
Κι "αυτή" όσο κιαν μας πληγώνει τον αξίζει..

WishmasteR είπε...

έρωτας ή πόλεμος...

ΟΧΙΑ είπε...

Λέων,
όλο φτιάχνουμε κι όλο μένουμε!

Ελίτσα,
Μωρέ ας μην κρύωνα τόσο πολύ και στο Βόρειο Πόλο θα έφθανα.

Wishmaster,
άι σιχτίρ κι αυτός ο έρωτας!

Ανώνυμος είπε...

Kαλησπέρα.Αν και δεν γνωριζόμαστε παίρνω το θάρρος να στείλω αυτό το υλικό.Αυτοί οι δικτυακοί τόποι εξερευνούν τα αναδυόμενα μοντέλα μετάβασης σαν αντίδραση στην κρίση.Δεν είναι τα μόνα,υπάρχουν και άλλα πολλά στην Ευρώπη,καιλειτουργούν μερικά απο αυτά αρκετά χρόνια.

http://totnes.transitionnetwork.org/totnespound/home


http://transitionculture.org/2010/04/26/is-the-great-reskilling-already-underway/
http://slowcoast.ca/2010/04/26/blessed-are-the-cheesemakers/
http://www.transitiontowns.org/



Χρειάζεται κάποιος χρόνος γιατί παραπέμπουν σε πολύ ενδιαφέροντα λινκ.Είναι μια δυνατή απάντηση στο κλίμα του φόβου και της απραξίας.
Μαρίνα.

ΟΧΙΑ είπε...

Μαρίνα,
τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα.

Και γιατί να μην γνωριστούμε; Περιμένω mail.

Φώντας είπε...

Μόνο μια παρατήρηση μικρά. Η Πατρίς ποτέ δεν έφτυνε τους φλούφληδες.

Γιωτα είπε...

Είχα διαβάσει παλιά ένα βιβλίο του Δημητριάδη. "Πεθαίνω σαν χώρα" λεγόταν. Τώρα μετά από χρόνια - που το ζω - κατάλαβα ακριβώς τι ήθελε να πει. Κι όμως δεν ετοιμάζω βαλίτσες. Ας ετοιμάσουν αυτοί που με έκαναν να καταλάβω...Και σ' αυτούς απευθύνω τα σιχτιρίσματά μου...

ΟΧΙΑ είπε...

Φώντα,
ένας ερωτευμένος άνθρωπος θεωρεί ότι το αντικείμενο του πόθου του δεν θα κοίταζε ποτέ τόσο χαμηλά.

Γιώτα,
τις βαλίτσες μια τις γεμίζω, μια τις αδειάζω. Δεν ξέρω αν μένω από αγάπη ή από δειλία.
Το σιχτίρισμα πάντως κάνει καλό στην υγεία όπου κι αν απευθύνεται.
Την καλημέρα μου.

Iptamenos Ollandos είπε...

Δεν σου έχω πει να μην γράφεις τις σκέψεις μου; :))

Σοβαρά τώρα, οι λόγοι που τόσο όμορφα διατύπωσες ήταν μερικοί από αυτούς που με οδήγησαν σε κρύες χώρες.
Η πατρίδα είμαστε εμείς και επομένως δεν είναι μόνο οι άρχοντες που φλέρταραν με τους φλούφληδες. Φλερτάραμε και εμείς...

ΟΧΙΑ είπε...

Ιπτάμενε Ολλανδέ,
Εμείς πατρίδα; Εμείς μια ζωή είμαστε παραμεθόριος.
Να' σαι καλά εκεί στις κρύες χώρες.

Νάτα τα πουλάκια μου!