Οι "δικοί σου" ξένοι

|

Τι σε σπρώχνει να δώσεις μία σπρωξιά στην πόρτα του σπιτιού σου και να χαθείς; Τι είναι αυτό που σε κάνει ξένο μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και φεύγοντας θεωρείς ότι ένα νέο σπίτι θα σε περιμένει εκεί έξω; Να είναι άραγε η θηλιά που κρέμεται από τον πολυέλαιο του σαλονιού της μαμάς ή μήπως οι καραμελίτσες που σου δίνουν στην χούφτα ξένοι οι οποίες φαντάζουν στα μάτια σου σανίδα σωτηρίας; Ο καθένας χάνεται για διαφορετικό λόγο και ο καθένας δεν γυρνά ποτέ πίσω γιατί οι καραμελίτσες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα κομμάτι τυρί στην φάκα. Όσο και να θεωρείς τον εαυτό σου άτρωτο η φάκα είναι πάντα καλά και μεθοδικά έτοιμη να σε συνθλίψει. Όταν λοιπόν σπρώχνεις την πόρτα από το σπίτι σου να ξέρεις ότι συνάμα ανοίγεις ένα παράθυρο στο πάτωμα.

6 σχόλια:

bbimbo ( PR PROFILE ) είπε...

ώρες- ώρες καταφέρνεις να με στέλνεις
στον τείχο...:(

Φώντας είπε...

Να ξημέρωνε λέει μια μέρα που αυτοί που κάνουν αυτά τα εγκλήματα να γίνονταν γνωστοί και να τους έδιναν στους γονείς και φίλους του κάθε πλάσματος που βασανίζουν.

staxti είπε...

........Τα σέβη μου!

Ερωτευμένη Σχιζοφρενής είπε...

( κανονικά εδώ θα έπρεπε να υπήρχε μια απάντηση.και θα υπήρχε αν δεν είχα μείνει άφωνη )

Γιωτα είπε...

Χελώνες χωρίς καβούκια; Πώς γίνεται;

ΟΧΙΑ είπε...

bbimbo,
και κάποιοι με καραμελίτσες στέλνουν καθημερινά στον τοίχο νέους.

Φώντας,
μακάρι να γινόταν.

Στάχτη,
καλημέρα.

Ερωτευμένη Σχιζοφρενής,
τι να πεις; τι να πω; Ζωές πετάμενες στον κουβά από τον κάθε "άρρωστο".

Γιώτα,
γίνεται όπως και άνθρωποι χωρίς ψυχή.

Νάτα τα πουλάκια μου!