Το ταξίδι

|

Μας θυμάμαι στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου εξ ανατολικού μπλοκ στριμωγμένες, γιατί για ζέστη έπρεπε να περιμένουμε να ζεσταθεί καλά η μηχανή. Πριν ακόμη βγούμε στην παλιά εθνική αρχίζαμε να τραγουδάμε. Πρώτα εσύ και μετά εγώ. Ο μπαμπάς και η μαμά ήσυχοι να ακούνε σαν ένα κασετόφωνο που ήξεραν ότι δε μπορούν να το πάνε ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Ο δρόμος κυλούσε και χαζεύοντας τις διαγραμμίσεις αλλάζαμε ρεπερτόριο ανάλογα με τις στροφές. Πότε-πότε με σκούνταγες "να μην το λέω γρήγορα" και κάποιες φορές έκανα λάθος επίτηδες για να σε νευριάζω. Στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, που βογκούσε στις ανηφόρες, που ο θερμοστάτης του "κολλούσε", που οι ρόδες έφευγαν και κυλούσαν μπροστά μας στον κατήφορο, εμείς εκεί στο καθήκον. Μη και κυλίσει ένα λεπτό χρόνου ατραγούδιστο. Μη και δεν πούμε όσα ξέραμε σε εκείνο το ταξίδι. Στο πίσω μέρος με τα πλαστικά κόκκινα καθίσματα ταξιδεύαμε και συνάμα ονειρευόμασταν το ταξίδι του επόμενου Σαββατοκύριακου που θα είμαστε και πάλι στα πίσω καθίσματα, κυλώντας πάνω στην εθνική τραγουδώντας. Ακόμη αναρωτιέμαι γιατί προτιμούσαμε τα τραγούδια θλίψης. Ίσως ασυνείδητα να την ξορκίζαμε.



12 σχόλια:

ΛΕΩΝ είπε...

Καλημέρα ΟΧΙΑ!

Γιωτα είπε...

Τα γλυκά μας τα σαραβαλάκια, που βογκούσαν στις ανηφόρες και αντηχούσαν τα τραγούδια μας και ήταν ποτισμένα με την ψυχούλα μας και δεν είχαν ανάγκη από κανένα ηλίθιο σύστημα πλοήγησης, γιατί ήξεραν θαρρείς μόνα τους το δρόμο για τα όνειρά μας, με τη μικρή μας θλίψη στριμωγμένη στο καπό να κρατάει το ίσο. Με γύρισες πολύ πίσω και ήταν όμορφα. Καλημέρα.

ελιτσα είπε...

Τα όμορφα τα χρόνια που ήταν όλο ..φώς
Και κανένας δεν μας είπε να τα ..απολαύσουμε
Τάχα δεν ξέρανε πως θα ερχόταν ..Κυριακές
Που η ζωή σαν .. στρατιώτες
Στη σειρά θα μας ήθελε.. προσκυνημένους;

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Επιστροφή στο μέλλον.

bbimbo ( PR PROFILE ) είπε...

πλιτς-πλατς,πλίτς-πλατς...
ώρες ατέλειωτες
στου ποταμιού την όχθη..

dimitris είπε...

skoda ειχατε? Καλημερα.

WishmasteR είπε...

τόσο ποιητικό...

staxti είπε...

Στο τρεχαντίρι του μπάρπαΓιάννη
που μιλούσε με τη θάλασσα τρυπώσαμε,
στο πίσω μέρος και ζαλιστήκαμε, γελούσαμε κι ένα μουτράκι σου φώναξε
"εεεεε περίμενε θέλω κάτι να σου πω μη φεύγεις μ'ακούς."

Θεία Θ είπε...

Αυτές είναι οι στιγμές που φτιάχνουμε κάθε μέρα ασυνείδητα. Κάποτε κάτι τέτοιο θα γράφουνε
τα παιδιά μας που κάθονται τώρα στο πίσω κάθισμα και τραγουδάνε.

ΟΧΙΑ είπε...

Λέων,
καλησπέρα.

Γιώτα,
τα είπες καλύτερα από μένα.
Καλησπέρα.

Ελίτσα,
βλέπω με παρακολουθείς τακτικότατα.
:))

Φοράδα,
πού άντερα για τέτοια ταξίδια πια!

bbimbo,
πάλι για ψάρεμα εσύ!!

Δημήτρη,
Μόσκοβιτς και μάλιστα κατακόκκινο.

WishmasteR,
κάποτε κάναμε την ζωή ποίηση, μη βλέπεις τώρα που την κάνουμε απλές λέξεις.

Στάχτη,
και να σε περιμένει ο Κουστουρίτσα στην ακτή! :))

Θεία Θ,
πραγματικά τούς το εύχομαι.
Καλησπέρα.

Iptamenos Ollandos είπε...

Εσάς όμως έβγαινε το πίσω κόκκινο κάθισμα για να το βάλετε στα γρασίδια και να κάθεστε κατά την διάρκεια του πικ-νικ;
Zastava βλέπεις...

ΥΓ. Πραγματικά με ταξίδεψες...

ΟΧΙΑ είπε...

Ιπτάμενε Ολλανδέ,
Να'ταν η ζωή μας Zastava! Να την προσαρμόζουμε όπου εμείς θέλουμε!
Την καλημέρα μου.

Νάτα τα πουλάκια μου!