Η διαθήκη

|

Αλλάζει η ιστορία λένε. Κλείνουμε βιβλία και λογαριασμούς και αφήνουμε αυτό το σπίτι που πονέσαμε να χτίσουμε, που θυσιάσαμε να του βάλουμε παράθυρα στον ήλιο και να κρεμάσουμε το κλουβί με την καρδερίνα στο καρφί δίπλα από την πόρτα. Αλλάζει η ζωή μας λένε. Μαζεύουμε τα πράγματα γρήγορα και με κρυφούς λυγμούς τα φορτώνουμε στο φορτηγό που περιμένει στον δρόμο. Στρώματα, τραπέζι, καρέκλες και εκείνο το ραγισμένο πιάτο της γιαγιάς που τρώγαμε ψωμοτύρι τυλιγμένο στην εφημερίδα με πρωτοσέλιδο τον εσωτερικό ξεριζωμό μας. Μόνο τις φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι αυτό το σπίτι ήταν κάποτε δικό μας κρατάμε στα γόνατα ενώ το φορτηγό έχει βάλει μπροστά. Είναι η διαθήκη που χρόνια την είχαμε καταχωνιασμένη στο ντουλάπι του παππού στην αποθήκη. Ήρθε η ώρα να την ανοίξουμε, να την διαβάσουμε καθώς το φορτηγό στρίβει στην γωνία.

11 σχόλια:

bbimbo ( PR PROFILE ) είπε...

καλό..καλό..πολύ καλό..!!!!!

ελιτσα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
tiktos είπε...

αλίμονο σ'αυτόν που θα γυρίσει στη στροφή να ρίξει μια τελευταία ματιά

staxti είπε...

A ρε Οχιά ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!

Ερωτευμένη Σχιζοφρενής είπε...

Μη με αποτελειώνεις γαμώτη σου:(

Γιωτα είπε...

Με έκανες να ξαναδιαβάσω τα "χάρτινα" του Γιάννη Ρίτσου.Τι περίεργα που λειτουργούν οι συνειρμοί. Ευχαριστώ με λίγους στίχους από εκεί:
Το δόντι που σε πονάει
μην το βγάλεις
να σε πονάει
να υπάρχεις-
Καλησπέρα.

WishmasteR είπε...

απίστευτο...

Ανώνυμος είπε...

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι...

τάκης τυρταίος είπε...

Τέτοιες στιγμές,τέτοια τραγούδια.
Βαριά κι η κληρονομιά
κι ενίοτε θέλει και κότσια.

ΟΧΙΑ είπε...

bbimbo,
ναι ήταν καλό και φωτεινό το σπίτι μας!

tikto,
όλη την ρίχνουμε αυτή την ματιά, είτε κλείνοντας τα μάτια μας, είτε κρυφά πάνω από τον ώμο μας.

Στάχτη,
ήταν το Νούμερο 8!

Ερωτευμένη Σχιζοφρενή,
έλα, στριμώξου πάνω μου σε αυτή την στροφή.

Γιώτα,
πονάει....πολύ.

Wishmaster,
είδες σενάρια που κάνει η ζωή;!

Ανώνυμε,
Η Ιστορία είναι για να βγάζει βρόμες κι εμείς για να τις καθαρίζουμε...γενναία.

Τάκη,
σκέψου όταν ήταν τόσο εύκολο να διαβάσουμε την διαθήκη όσο ήταν καιρός.Δεν το κάναμε ποτέ.

Φώντας είπε...

Έχω να κάνω αυτό το σχόλιο: "Αλλάζει η ιστορία λένε. Κλείνουμε βιβλία και λογαριασμούς και αφήνουμε αυτό το σπίτι που πονέσαμε να χτίσουμε, που θυσιάσαμε να του βάλουμε παράθυρα στον ήλιο και να κρεμάσουμε το κλουβί με την καρδερίνα στο καρφί δίπλα από την πόρτα. Αλλάζει η ζωή μας λένε. Μαζεύουμε τα πράγματα γρήγορα και με κρυφούς λυγμούς τα φορτώνουμε στο φορτηγό που περιμένει στον δρόμο. Στρώματα, τραπέζι, καρέκλες και εκείνο το ραγισμένο πιάτο της γιαγιάς που τρώγαμε ψωμοτύρι τυλιγμένο στην εφημερίδα με πρωτοσέλιδο τον εσωτερικό ξεριζωμό μας. Μόνο τις φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι αυτό το σπίτι ήταν κάποτε δικό μας κρατάμε στα γόνατα ενώ το φορτηγό έχει βάλει μπροστά. Είναι η διαθήκη που χρόνια την είχαμε καταχωνιασμένη στο ντουλάπι του παππού στην αποθήκη. Ήρθε η ώρα να την ανοίξουμε, να την διαβάσουμε καθώς το φορτηγό στρίβει στην γωνία."

Νάτα τα πουλάκια μου!