Ξεχωρίσματα

|

Από παιδί φοβόμουν τους αποχωρισμούς σαν το θάνατο. Είναι αυτό το κενό στα λόγια, είναι αυτός ο κόμπος στον λαιμό. Αναπόφευκτα όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να το αντιμετωπίσεις. Οι δύο κόβονται στη μέση. Ο ένας ξεχωριστά από μόνος του, κομμάτια. Όλες οι καλές στιγμές που έγιναν από δύο γίνονται σταγόνα στον ωκεανό της θλίψης.
Απομένεις εκεί παγωμέν
ος να βλέπεις την πλάτη του να απομακρύνεται. Πονάει ο αποχωρισμός. Ένα μοιρολόι που δεν λέει να σταματήσει.
Ένας ζωντανός θάνατος ε
ίναι.



9 σχόλια:

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Αχ όλοι σας σήμερα... στο τσακ είμαι να τα μπήξω, μπούκωσα...

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Τι πάθατε όλοι σήμερα γαμώτο μου;
Και σιγά μην είναι σαν τον θάνατο.
Χειρότερος είναι. Γιατί στον αποχωρισμό ο χρόνος δεν αρχίζει αμέσως να μετρά, μέχρι να τον χωνέψεις. Στους ζωντανούς τους αποχωρισμούς έχεις ακόμα ελπίδες, έχεις ακόμα να περιμένεις, ακόμα και τότε που ξέρεις πως δεν έχεις....

Φιλιά

Ερωτευμένη Σχιζοφρενής είπε...

Αυτές οι κουφάλες οι αναμνήσεις είναι πόρνες.&-

τάκης τυρταίος είπε...

Το κλαρίνο τα λέει όλα φιλενάδα,
έτσι μας βγαίνει...

Φώντας είπε...

Κυρία μου συγνώμη...αλλά αυτή η πλάτη είναι πολύ τυχερή!!!

tiktos είπε...

Το τελευταίο τραγούδι στο πανηγύρι

ΟΧΙΑ είπε...

Μαμούφι,
πονάει πολύ.

Ελίτσα,
..........

Wishmaster,
κενό παντού.

Φοράδα,
όπως το λες.

Ερωτευμένη Σχιζοφρενής,
θρήνος για τις αναμνήσεις που ποτέ δε θα γεννηθούν.

Τάκη,
και οι πουτσαρίνες είδες; Κλαίνε.

Φώντα,
τυχερή....ίσως, αλλά δεν θα το μάθει ποτέ. Εύχομαι μόνο να έρχεται σε εκείνο το μη καθορισμένο ραντεβού.

Τίκτο,
σχόλασε το πανηγύρι.

Νάτα τα πουλάκια μου!