Τικ τακ, τικ τακ...

|

Όλα χάνονται. Ρυτίδες,κιλά και τα ντεσιμπέλ πέφτουν για να αντέχει η καρδιά μας. Τα γόνατα λυγίζουν δύσκολα με τα χρόνια. Σαν εκδίκηση στον χρόνο που σου γονατίζει την φρεσκάδα και σε βάζει να τραγουδάς σε χαμηλούς ρυθμούς.

Όσο για κείνα τα αφηνιάσμενα νιάτα που κοίταζαν με το θράσος της νεότητας τον φακό του μέλλοντος, τα ευχαριστούμε που κάποτε είμασταν εμείς.

5 σχόλια:

ελιτσα είπε...

Δική σας ανακάλυψη είμαι…
όπως τόσες άλλες….
Και με φοράτε σαν τα στενά σας παπούτσια…
Αν με καταλαβαίνατε.. θα βλέπατε πως δεν «μετράω»
εγώ, αλλά η καρδιά σας..
που δεν την ανακαλύψατε ακόμα..
όπως τόσα άλλα!

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΑΣ….

πρκλς είπε...

Α, όχι, α όχι, α όχι.
Όλα είναι ίδια.
Ο χρόνος θα πήξει και θα είναι το τραύμα του μια αόρατη ουλή -μια λεπτή γραμμή πάνω στο δέρμα του κόσμου.

Ναι σου λέω!

taspa είπε...

Αγνοησε τον.
Εμεις γεννηθηκαμε 'Αχρονοι' καπου στον 20ο αιωνα

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Ο παππούς ο Αϊνστάιν μας το έλυσε το ζήτημα...
Έχε το νου σου μόνο να κινείσαι διαρκώς με την ταχύτητα του φωτός. Αν ξεχαστείς ο χρόνος ξαναπιάνει δουλειά!

ΟΧΙΑ είπε...

Ελίτσα,
το μόνο που φθάνει άφθαρτο μέχρι το τέλος συμφωνώ ότι είναι η καρδιά. Κι άμα δεις εκείνο τον χρόνο πες του ότι μου χρωστάει....

πρκλς,
μ'άρεσει ο τρόπος που σκέφτεσαι.

taspa,
παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του.:))

Μια φορά κι έναν τρελό,
Το δοκίμασα μία φορά. Από τότε έχω μόνιμο λίφτινγκ.

Νάτα τα πουλάκια μου!