Remember...

|


...remember the 6th of December

4 σχόλια:

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Αυτοί που και ο ίδιος δεν θα ήθελε να τον ξεχάσουν, δεν γίνεται να μην θυμούνται. Οι δικοί του άνθρωποι. Αυτοί που μόνο πόνεσαν.Βουβά. Αθόρυβα.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καπηλείες, χωρίς μαϊμουδισμούς και λόγια μεγάλα.
Χωρίς όλα αυτά που όλοι εμείς οι υπόλοιποι, τα ανακατέψαμε με τον αληθινό πόνο που δεν νοιώσαμε. Δεν μπορούμε να νοιώσουμε.
Όσοι έχουν θάψει παιδί το μόνο που ξεχνούν είναι αυτό που εμείς για πάντα έχουμε ανάγκη να θυμόμαστε. Αν το ΄θαψαν δημοσία δαπάνη, ή όχι, παρουσία ή όχι καμερών.

Τις καλημέρες μου

ΟΧΙΑ είπε...

Φοράδα μου,
απλά θεωρώ ότι σκοτώνοντας ένα παιδί σκοτώνεις από τους υπόλοιπους την αθωώτητα που ίσως να είχε απομείνει βαθιά μέσα τους. Μέχρι τότε, εγώ τουλάχιστον, δεν ήξερα ότι και η αθωώτητα σκοτώνεται αναίτια και θρασύδειλα από μία σφαίρα. Αυτή την ημέρα θέλω να την θρηνώ.

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Αποτελείς μειοψηφία.
Εξαίρεση.
Όχι ότι δεν το ήξερες, αλλά για να το εμπεδώνεις... :)

Στον συγκεκριμένο θάνατο, σε κάθε παρόμοιο θάνατο και περιστατικό, δυστυχώς η πλειοψηφία των συναισθημάτων είναι σχεδόν κατευθυνόμενη. Μιμητική. Ψυχολογία του όχλου. Ενός όχλου που κατ΄άτομο πολύ αμφιβάλλω ότι διέθεσε ένα λεπτό αληθινής περισυλλογής γι΄αυτό που περιγράφεις, μπροστά στις εκατοντάδες ώρες "δημόσιας ενασχόλησης" με το συμβάν.
Μιας πλειοψηφίας που το κάθε τέτοιο περιστατικό, προσπαθεί να το βολέψει στα καλούπια της. Να το "χρησιμοποιήσει" κατά το δοκούν. Πολλές φορές για αρχές και αξίες, αληθινές. Γενικώς αποδεκτές. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το χρησιμοποιεί.
Το κάναμε για τόσες και τόσες "επετείους". Σαν εκείνη του Πολυτεχνείου. Μικρές και μεγαλύτερες. Να μην ξεχάσουμε θέλαμε κι εκεί, κι ο γιορτασμός είναι πλέον γραφικός, αφού δεν κατορθώσαμε να διδάσκουμε στα σχολεία μας τη σημασία και τα γεγονότα του.
Σαν τις "παγκόσμιες ημέρες" μου μοιάζουν τέτοιους είδους "επέτειοι". Ανούσιες τιμητικές αναφορές και τελετές για κάτι που επί της ουσίας, έχει ήδη ξεχαστεί. Προσπεραστεί.
Με λίγα λόγια είμαι κατά αυτών των "μνημοσύνων". Συνειδητά.
Πολύ απλά γιατί πιστεύω ότι για όλα όσα δεν μπορούμε, δεν θέλουμε, δεν έχουμε πια δυνάμεις ν΄αλλάξουμε σιωπηλά και με πράξεις, μας έχει συνήθεια να τα απλά να τα κουβεντιάζουμε.

ΟΧΙΑ είπε...

Φοράδα,
Έχεις δίκιο. Η πλειοψηφία δεν θυμάται απλά μνημονεύει.

Νάτα τα πουλάκια μου!