Σώπα δάσκαλε

|

"Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια - ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στα πλατάνια της αυλής του σχολειού και κελαηδούσε.Τότε πια ένας μαθητής χλωμός, κοκκινομάλλης που 'χε έρθει εφέτος από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

- Σώπα, δάσκαλε, φώναξε· σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!"

3 σχόλια:

tiktos είπε...

Και όπως είπε η γυναίκα μου,ο Νικολιός ήταν ακόμη χωριάτης και δεν πρόλαβαν να αλλοτριωθούν τα αισθήματά του.
Γι΄αυτό όρθωσε το ανάστημά του στο δάσκαλο.
Πόσο σημερινό παραμένει ακόμη...

Simple Man είπε...

Μου θύμισε κάποιον που ήξερα. Αυτός όμως καταλάβαινε τη γλώσσα των πουλιών.Τον έλεγαν Λώλο.

ΟΧΙΑ είπε...

tiktos,
μόνο ένας "χωριάτης", μπορεί να καταλάβει έναν "χωριάτη".

simple man
Ποιος ξέρει, μπορεί στον κάθε Λώλο της κάθε εποχής να αναφέρεται το απόσπασμα.

Νάτα τα πουλάκια μου!